EMEKSİZ YEMEK OLMAZ

Geçen sene bu zamanlar girdiğim sınavı kazandığımı ve devamında Ankara'da üç aylık bir kursa katılmam gerektiğini öğrenmiştim. Neredeyse bütün yıl bu kursla ilgili kaygılarımla geçti. Kayseri'de yaşayan evli, biri sekiz diğeri üç yaşında iki çocuk annesi bir kadın olarak benim için her şey çok zordu.

Uzun süren araştırmaların, fikir alışverişlerinin sonunda bu mesleğe sahip olmak için bu zahmetlere değeceğine karar verdik.

Blogumu takip edenler hatırlıyordur, Eylül ayında bir süreliğine Ankara'ya taşınmıştım. Her hafta Ankara'ya gidip gelmektense, üç ay Ankara'da yaşamayı düşünmüştük. Ancak oğluşumun okulu açılıp mecburen Kayseri'ye dönünce onun hasretine dayanamayıp sadece bir ay Ankara'da kalıp, biz de dönmüştük.

Araya giren bayram ve yılbaşı tatilleri sebebiyle uzayan kursum bu hafta sonu nihayet sona erdi.

Şükürler olsun, kazasız belasız, ufak tefek aksaklıklar dışında ciddi bir sorun yaşamadan kursumu tamamlamayı başardım.

Üç hafta sonra son bir sınava daha girip, başarılı olabilirsem nihayet mesleğimi yapmaya hak kazanmış olacağım.

Bunca yıllık yaşantımda öğrendiğim bir şey var ki emek vermeden kazanılan hiç bir şey keyif vermiyor insana.

Ben bu iş için çok emek verdim, çok fedakarlıklarda bulundum, çok yoruldum, çok para harcadım. Umarım bu son sınavı da geçip, çalışmaya başlar, emeklerimin karşılığını alırım.

Öncelikle bana bu mesleği nasip eden, bütün bu süreçte beni koruyan, kollayan, her türlü kazadan, beladan esirgeyen, Yüce Rabbim'e şükürler olsun dedikten sonra buradan bütün bu süreçte beni yalnız bırakmayan,  emek veren, yorulan, fedakarlık yapan bir kaç kişiye de teşekkür etmek istiyorum.

Benimle birlikte yollarda, otobüslerde, soğukta, yağmurda, karda perişan olan, desteğini eksik etmeyen, beni asla yalnız bırakmayan, bana hep inanan ve güvenen, sevgisiyle hayatımı sarmalayan can yoldaşım, hayatımın ışığı, biricik sevgilime, canım eşime,

ömrüm boyunca yaptığım her şeyde olduğu gibi bu süreçte de arkamda duran, bana inanan, maddi manevi desteklerini esirgemeyen, evlatlarımın sorumluluğunu yüklenen, bana yardımcı olmak için çok yorulan, iki çocuk annesi evli bir kadın olsam da anne ve babamın biricik kızları olduğumu bana devamlı hissettiren, sevgilerini, ilgilerini, emeklerini eksik etmeyen hayatımın pusulası canım anneme ve canım babama,

her hafta sonu anneannesi ve büyükbabasına emanet ettiğim, anne ve babalarından uzakta kalmakla gayet güzel başa çıkan canım kızım Ecesu'ya ve bu süreçte derslerini aksatmayıp, kardeşine de abilik yaptığı için kardeşinden daha çok oğluşum Efe'ye,

ve son olarak iki haftasonu beni evlerinde misafir eden, bana yardımcı olmak için ellerinden geleni yapan canım arkadaşım Hayriş'im ve sevgili eşi Halil'e,

çok çok çok teşekkürler ediyorum.

Bugünden itibaren üç hafta tam zamanlı ders çalışıyor olacağım. Son sınavımı da başarıyla geçip, bana yardım eden, benim için emek veren, bana destek veren herkese böylece teşekkür etmeyi umut ediyorum.

Herkese güzel bir hafta diliyorum.

TEKRAR ÖĞRENCİ OLMAK !

Yıllar sonra tekrar Ankara'dayım. ODTÜ'de yurtta değil ama ODTÜ'ye çok yakın bir semtte yurt havasında bir apartmanda kalıyorum. Sabahın bir körü kalkıp alelacele kahvaltı edip, kotumu üzerime çekip, derse koşturuyorum.  Okulun ring servisine değil arabama biniyorum, ODTÜ'ye değil (ne yazık ki) ama çok şık bir üniversiteye gidiyorum. 

Akşama kadar ders dinliyorum, not alıyorum. Ders arası, öğle arası, tost, kahve derken akşamı edip eve dönüyorum. 

Bunca yıl sonra tekrar öğrencilik yıllarıma dönmüşüm gibi, süper bir duygu. 

Tabi evde babasıyla beni bekleyen kızım, Kayseri'de anneannesiyle kalan oğlum her an benimleler.

Her fırsatta telefon elimde bir kızımı bir oğlumu arıyorum.

Nerede o dertsiz tasasız öğrencilik yılları.... Hayat telaşı, çocukların, evliliğin sorumluluğu insanın peşini bırakmıyor tabi ki. 

Olsun ben yine de çok mutluyum. Sabahtan akşama ders dinlemek sıkıcı olsa da, tekrar üniversitede gibi hissetmek güzel. Daha da güzeli yıllardır sadece anne ve eş olduktan sonra tekrar iş hayatına dönüyor olmak. Meslektaşlarımla tanışmak, sohbet etmek, meslekle ilgili yeni şeyler öğrenmek, hepsi çok güzel.

Pek çok kaygım vardı, hala da var. Ama daha mutluyum artık, keyifliyim.

Bir tek oğluşumun yokluğu ve anne ve babamın hasreti var içimde sızı. 

Ama biliyorum ki sayılı gün çabuk geçecek. İnşallah hayırlısıyla geçecek ve ben bir meslek sahibi olarak döneceğim evime. 

Kendim için, eşim için, çocuklarım için ama en çok da senin için mutluyum anneciğim.

Hep hayal ettiğin gibi tekrar dönüyorum iş hayatına, senin desteğinle, motivasyonunla, hatta bazen zorlamanla...

Aylardır kaygı ettiğim kursum sonunda  bu hafta başladı. Şimdilik herşey yolunda.

İnşallah hayırlısıyla tamamlamayı nasip etsin Yüce Rabbim.

Bu arada pazartesi okullar açılıyor. Oğluşuma ve bütün öğrencilere başarılı, mutlu , hayırlı bir öğretim yılı geçirmelerini diliyorum.