tasarım dükkanı

ÇOK AZ KALDI !

2011-09-30T00:20:00.000+03:00

Merhabalar,

Biliyorum ben arayı bir hayli açtım, hoşgörü sınırlarınızı fazlasıyla zorladım.

Ama inanın çok az kaldı.

İnternet sorunumu çözmek üzereyim.

Size anlatacak neler var neler.

Bu arada geçen cuma günü hayırlısıyla ve nihayet 'İlk İşimi' aldım.

Tam iki yıl olmuş, bu mesleğe sahip olmak için ilk adımı atalı.

İki yılın sonunda bu meslekten ilk işimi alıp, ilk paramı kazandım !

Devamı gelir mi derken, salı günü ikinci işimi aldım.

Şükürler olsun !

İnsanın emeğinin karşılığını alabilmesi ne güzel bir duyguymuş....

Herkesin emeğinin karşılığını alabilmesi, benim de işlerimin artarak devamının gelmesi dileğiyle.

En kısa zamanda görüşmek üzere .

Sevgilerimle....

LÜTFEN BENİ UNUTMADIĞINIZI SÖYLEYİN

2011-08-05T23:43:00.001+03:00

Cehennem sıcaklarının arasında Yüce Rabbimin bir lütuf olarak bize yaşatığı bu serin Ramazan akşamında oturup iki satır yazmaya vakit buldum nihayet.

Sizlerle paylaşacak öyle çok şey birikti ki.....

Ama henüz internet problemimizi çözemedik.

Söz çok yakında yeniden düzenli bir şekilde yazmaya başlayacağım. O zamana dek lütfen unutmayın beni....

Herkese en iyi dileklerimle hayırlı Ramazanlar diliyorum.

Görüşmek üzere.....

NİHAYET TEKRAR MERHABA

2011-04-06T00:37:00.000+03:00

Sizlerle birşeyler paylaşmayalı bu kadar uzun zaman olduğuna inanamıyorum. Koca bir ay boyunca tek satır yazmamışım. Tabi bu sürenin bir kısmında blogum, bütün bloglar gibi 'mahkeme kararıyla engellenmişti'. Ama bunun dışında benim kendi koşturmacamdan dolayı bu kadar uzun bir ara vermiş oldum.

Sonunda yeni evimize taşındık, aylarca süren tereddütler, araştırmalar sonucu bahçeli bir eve taşınmaya karar verdik. Aslında şahsen ben taşınmaya değil de, eski evimden vazgeçmeye karar verdim.

Evime olan bağlılığımı ve ev değiştirmekle ilgili tereddütlerimi daha önce 'Apartman Dairesi mi, Bahçeli Ev mi?' başlıklı yazımda sizinle paylaşmıştım.

Yeni evle, taşınmayla ilgili detayları, evimdeki yeni tasarımları ilerleyen günlerde sizinle paylaşacağım.

Şimdilik tek söyleyeceğim, kaplumbağanın evini sırtında taşıması hesabı, insan da sevdikleri gibi yuvasını da gönlünde taşırmış, ben bunu öğrendim. Gerisi dört duvarmış. On üç yılın ardından yadırgarım sanmıştım ama yeni evimiz, içinde uyandığımız ilk sabah yuvamız oldu.

Mutluyuz anlayacağınız, hele çocukların değmeyin keyiflerine....

Bir de havalar ısınır da, İnşallah biz de dostlarımızı bahçemizde ağırlamaya başlayabilirsek daha da mutlu olacağız.

En kısa zamanda görüşmek üzere....

KARŞINIZDA BALERİN KIZIM

2011-02-24T01:26:00.000+02:00

Bebekliğinden itibaren müziğe özellikle de dansa karşı özel bir ilgisi var kızımın. Henüz altı aylıkken bile bir melodi duyunca ellerini havaya kaldırıp sallanmaya başlardı.

Dansa olan ilgimiz son zamanlarda, 'Yok Böyle Dans' yarışmasının da katkısıyla tavan yapmış durumda. Fena da dans etmiyor hani. Kendine özgü figürleriyle, her türlü müziğe uyum sağlayıp dans ediyor.

Dans ederken olmazsa olmazımız da bol etekler ve elbiseler. Dans ederken eteklerinin uçuşması çok hoşuna gidiyor.

Gelecek pazartesi kızımın 3. doğum günü. Doğum günü hediyesi olarak bir balerin kıyafeti dikmek istedim. Kıyafetimizin daha pek çok detayı var ama onları tamamlamayı bekleyemedi benim cadı kızım.

O kadar çok sevdiki kıyafeti bütün gün üzerinden çıkarmadı. Yatağa giderken dil dökerek, zorla çıkardım cicilerini. Yarın sabah uyanır uyanmaz giyilmek üzere odasında bekliyor, balerin kostümümüz.

Doğum günü kutlamamızda kıyafetimizi diğer detayları tamamlanmış olarak sizlerle tekrar paylaşmak üzere hoşçakalın.

SEVGİLİ OLABİLENLERİN SEVGİLİLER GÜNÜ KUTLU OLSUN !

2011-02-15T00:23:00.000+02:00

Kim ne düşünür bilmem ama bizim için özel ve kutlanması elzem bir gündür 'Sevgililer Günü'.

'Sevgilim' diyerek gönlünüzün en kıymetli tahtına oturttuğunuz o özel insanla, sevgili olabilmeyi kutlamak neden anlamsız olsun ki?

Tamam pek çok insan için ticari bir amacı var bugünün ama bizim için sadece birlikteliğimizi kutlamak için bir araç.

Bir de evli, çocuk sahibi çiftlerin 'biz sevgili miyiz ki?' savunmaları var tabi.

Haklılar belki, yıllarca süren bir evliliğin içinde çocuk sahibi olabilse de karşısındakini sevmeyi becerememiş pek çok insan var.

Biz belki de en önce sevgili olduk eşimle. Zamanla pek çok sıfat daha ekledik ilişkimize; eş olduk, arkadaş olduk, yoldaş olduk, dost olduk, sırdaş olduk, anne ve baba olduk.... Ama sevgili olmamızın önüne koymadık hiçbirini, sevgili kalmayı başardık.

Birbirimizi olduğumuz gibi sevebilmeyi, sevilmeye değer erdemlerimizin yanında zaaflarımızla, hatalarımızla, eksiklerimizle kabul edebilmeyi başardık.

Çok çetin yollardan, dik yokuşlardan, fırtınalı günlerden sonra bile el ele kalmayı becerdik.

Biz sevgili olabildik....

Bu sebeple de bu günü kutlamak hakkımız.

Kutlamadan kastımız hediyeler, güller, pırlantalar, şaşalı yemekler değil.

Sadece birbirimize ayıracağımız bir kaç saat...

Bu sene için planımız o bir kaç saatte romantik bir yemek yiyip, keyifli bir aşk filmi seyretmek.

Sevgili olabilen veya sevgili kalabilen bütün çiftlerin,

Sevgililer Günü Kutlu Olsun !!!

MEVLİD KANDİLİNİZ MÜBAREK OLSUN !

2011-02-14T00:42:00.001+02:00

Bugün malumunuz 14 şubat, ancak hicri takvime göre bugünün çok daha önemli bir anlamı var. Bu sebeple 'Sevgililer Günü' yazımı da, kutlamamızı da yarına erteledik.

Bugün, 'Mevlid Kandili'. Sevgili Peygamberimizin dünyayı şereflendirişinin yıl dönümü.

Bu kutlu doğum gününü layıkıyla kutlayabilmeniz dileğiyle,

MEVLİD KANDİLİNİZ MÜBAREK OLSUN !

Not: Bir önceki yazımda bahsettiğim sınavla ilgili tebriklerini gönderen arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum.

Sevgili Sibel ne sınavına girdiğimi ve hangi mesleğe başlayacağımı merak etmiş. Sigorta Eksperi olmaya hak kazandım. İnşallah yakın zamanda mesleğimi yapmaya başlayacağım. İlgilenen herkese çok teşekkürler.

MÜJDELER OLSUN !!!

2011-02-11T23:40:00.000+02:00

Sınavdan çıktığımdan beri boğucu bir iç sıkıntısı yakamı bırakmıyordu.

Nihayet bugün mutlu haberi aldım ;

Sınavı geçmişim !!!

Aylardır süren koşuşturma hayırlısıyla nihayet buldu, şükürler olsun...

Benim için dua eden, arayıp şans dileyen, sınavın nasıl geçti diye merak edip sorma nezaketinde bulunan herkese çok teşekkürler.

BANA ŞANS DİLEYİN !

2011-02-03T23:07:00.000+02:00

Son üç hafta, iki, bir derken nihayet sınav gününe ulaştım.

Cumartesi günü kurs bitirme sınavına girmek için, Ankara'ya gidiyorum.

İnşallah hayırlısıyla bu sınavı da başarıyla atlatıp, mesleğimi yapmaya hak kazanacağımı umut ediyorum.

Dualarınızı bekliyorum.

Gelecek hafta üzerimdeki yükten kurtulmuş, hafiflemiş ve yeni tasarımları hayata geçirmeye hazır halde buluşmak umuduyla.

Sevgiyle kalın....

BÜTÜN ÖĞRENCİLERE İYİ TATİLLER

2011-01-29T13:22:00.001+02:00

Cuma sabahı tatlı bir telaşla uyandık, malum karne günüydü. Oğluşumu servisiyle okula uğurladıktan sonra ben de hazırlanıp çıktım. Çıktım, lafın gelişi....

Bizim oturduğumuz apartmanın karşısında bir ilköğretim okulu var. O okulun velileri arabalarıyla caddeyi tıkamakla kalmamış, garaj girişi olduğu açıkça belli olan ve pek çok uyarı levhasıyla donatılmış garaj girişine de araba park ederek çıkışı da kapatmışlardı.

Neyse ki garaj girişindeki arabalardan birinin sahibi arabasının başında durmayı akıl etmişti de onun bin zahmet, bin naz açtığı boşluktan arabayla akrobasi hareketleri yaparak, caddedeki arabalardan kavga dövüş yol açarak nihayet trafiğe çıkabildim.

Yolun kenarında ikinci hatta üçüncü sıraya park etmiş ve hatta garaj girişini kapatmış amca ve teyzeler benim telaş içinde yol istememe bir bozuldular, bir sinirlendiler, sormayın.

Aynı kargaşanın bizim okulun da önünde yaşanıyor olduğunu geçen seneki tecrübelerime dayanarak tahmin ettiğim için hiç şansımı zorlamadan iki sokak öteye park ettim arabamı. Okulun kapısı önünde, ikinci sıraya park etmiş araçlardan ve ısrarla okulun girişinin olduğu sokağa park etmek isteyen araçlardan öyle bir karmaşa vardı ki, yaya olarak bile okula ulaşmam hayli uzun sürdü.

Bunca karmaşadan sonra neyse ki oğluşumu ödülünü almış, fotoğraf çektirirken görmeye yetişebildim. Karnelerimizi de aldıktan sonra öğretmenimizle vedalaşıp okuldan ayrıldık.

Kapı önünde yine aynı karmaşa devam ediyordu. Arabaya binmek için biz biraz yürüdük ama o karmaşaya hiç girmeden rahatça evimize döndük.

Toplum olarak hak etmediğimiz daha da önemlisi bir türlü sindiremediğimiz bir lüksü yaşıyoruz bence. Bu şişirilmiş lüks hayatımızın en vazgeçilmez oyuncakları da arabalarımız. Mümkün olsa da evlerimize kadar arabayla girip, onun içinde yatıp kalksak. İki adımlık markete bile arabayla gider olduk. İlle de gideceğimiz yerin kapısına park edeceğiz arabayı, iki adım atmaya tahammülümüz yok.

Hem oturduğumuz mahalledeki okulun velileri, hem de bizim okulumuzun velilerine sesleniyorum;

Sadece iki sokak öteye park edip tıpış tıpış yürüyerek de okula gidilebiliyor !!!!

Bilginize!!!!

Ben denedim ve başardım !

Sanırım siz de yapabilirsiniz!

Siz bütün görgüsüzlüğünüzle çocuğunuzun mutluluğunu paylaşırken, başkaları kendi çocuklarının mutluluğuna geç kalıyor yada daha önemlisi bir hasta hastaneye yetişmeye çalışıyor olabilir!

Hepsi bir tarafa hayırlısıyla karnemizi aldık, tatile girdik, mutluyuz.

Sadece küçük cadımız EceSu çok hasta olduğu için abisinin bu heyecanına ortak olamadığından biraz buruktuk. Abisini okulunda ziyaret etmeyi çok sevdiği için karne gününü heyecanla bekliyorduk ama kısmet olmadı.

Sanırım kar yağışının gecikmesiyle baş gösteren salgına önce EceSu sonra ben yakalandık. Keçi gribi dedikleri kadar var, neredeyse beş gün oldu ama hala hastalığın seyri hafiflemedi.

Şükürler olsunki şu an ben bunları size yazarken dışarı da lapa lapa kar yağıyor.

Bütün çocuklara hastalıksız, keyifli bir yarıyıl tatili diliyorum.

Anneler de bol bol sabır ...

GÖBEK BAĞI MESELESİ !!!

2011-01-24T14:46:00.000+02:00

Başka yerlerde var mıdır bu adet bilemiyorum, ancak biz de yeni doğmuş bebeğin göbeği düşünce, (ki burada göbek olarak bahsettiğim bebeği anne karnında annesine bağlayan kordonun kesilmesiyle bebeğin göbeğinde kalan kısmı) bebeğin hayatının nasıl yönlenmesini istiyorsa ona göre bir yere gömer ailesi.

Mesela benim göbeğimi, annem ve babam üniversitenin bahçesine gömmüşler. İlkokula ilk adım attığım andan itibaren okulu, ders çalışmayı seven bir insan oldum. Otuzlu yaşlarımın ortasını bulduğum halde hala ders çalışıyor, sınavlara hazırlanıyor olmamda bu durumun etkisi var mıdır bilemiyorum.

Oğlum doğduğu zaman göbeğini nereye gömeceğimi bilemeyip yıllarca sakladım. Ta Amerika'ya götürdüm, niyetim NYU veya Guggenheim Müzesinin bahçesine gömmekti, ancak dünyanın bir ucuna gidip geri dönmemesinden korkup vazgeçtim.

Daha sonra İstanbul'da Boğaziçi Üniversitesine gömeyim dedim ama her İstanbul seyahati öyle yoğun geçti ki fırsat bulamadım.

Bu arada kızım doğdu, gömülecek bir göbeğimiz daha oldu. Ve nihayet bu sene biz iki kardeşin göbeğini birlikte O.D.T.Ü.'nün içindeki caminin bahçesine gömdük.

Sadece bir alışkanlık belki ama benim için önemliydi. Şimdi içim rahat. İnşallah iki kardeş ömürleri boyunca hiç ayrılmazlar, hem başarılı bir öğrenim hayatları olur, hem de dini inançlarına bağlı yaşarlar.

Bu günlerde kafamı kitaplara gömüp ders çalışmakla meşgul olduğum için aklıma geldi bu göbek bağı meselesi, sizlerle de paylaşmak istedim.

Bu arada bir önceki yazıma yorum bırakıp, beni yüreklendiren, moral veren canım arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum.

Herkese kucak dolusu sevgiler...

EMEKSİZ YEMEK OLMAZ

2011-01-17T13:18:00.000+02:00

Geçen sene bu zamanlar girdiğim sınavı kazandığımı ve devamında Ankara'da üç aylık bir kursa katılmam gerektiğini öğrenmiştim. Neredeyse bütün yıl bu kursla ilgili kaygılarımla geçti. Kayseri'de yaşayan evli, biri sekiz diğeri üç yaşında iki çocuk annesi bir kadın olarak benim için her şey çok zordu.

Uzun süren araştırmaların, fikir alışverişlerinin sonunda bu mesleğe sahip olmak için bu zahmetlere değeceğine karar verdik.

Blogumu takip edenler hatırlıyordur, Eylül ayında bir süreliğine Ankara'ya taşınmıştım. Her hafta Ankara'ya gidip gelmektense, üç ay Ankara'da yaşamayı düşünmüştük. Ancak oğluşumun okulu açılıp mecburen Kayseri'ye dönünce onun hasretine dayanamayıp sadece bir ay Ankara'da kalıp, biz de dönmüştük.

Araya giren bayram ve yılbaşı tatilleri sebebiyle uzayan kursum bu hafta sonu nihayet sona erdi.

Şükürler olsun, kazasız belasız, ufak tefek aksaklıklar dışında ciddi bir sorun yaşamadan kursumu tamamlamayı başardım.

Üç hafta sonra son bir sınava daha girip, başarılı olabilirsem nihayet mesleğimi yapmaya hak kazanmış olacağım.

Bunca yıllık yaşantımda öğrendiğim bir şey var ki emek vermeden kazanılan hiç bir şey keyif vermiyor insana.

Ben bu iş için çok emek verdim, çok fedakarlıklarda bulundum, çok yoruldum, çok para harcadım. Umarım bu son sınavı da geçip, çalışmaya başlar, emeklerimin karşılığını alırım.

Öncelikle bana bu mesleği nasip eden, bütün bu süreçte beni koruyan, kollayan, her türlü kazadan, beladan esirgeyen, Yüce Rabbim'e şükürler olsun dedikten sonra buradan bütün bu süreçte beni yalnız bırakmayan, emek veren, yorulan, fedakarlık yapan bir kaç kişiye de teşekkür etmek istiyorum.

Benimle birlikte yollarda, otobüslerde, soğukta, yağmurda, karda perişan olan, desteğini eksik etmeyen, beni asla yalnız bırakmayan, bana hep inanan ve güvenen, sevgisiyle hayatımı sarmalayan can yoldaşım, hayatımın ışığı, biricik sevgilime, canım eşime,

ömrüm boyunca yaptığım her şeyde olduğu gibi bu süreçte de arkamda duran, bana inanan, maddi manevi desteklerini esirgemeyen, evlatlarımın sorumluluğunu yüklenen, bana yardımcı olmak için çok yorulan, iki çocuk annesi evli bir kadın olsam da anne ve babamın biricik kızları olduğumu bana devamlı hissettiren, sevgilerini, ilgilerini, emeklerini eksik etmeyen hayatımın pusulası canım anneme ve canım babama,

her hafta sonu anneannesi ve büyükbabasına emanet ettiğim, anne ve babalarından uzakta kalmakla gayet güzel başa çıkan canım kızım Ecesu'ya ve bu süreçte derslerini aksatmayıp, kardeşine de abilik yaptığı için kardeşinden daha çok oğluşum Efe'ye,

ve son olarak iki haftasonu beni evlerinde misafir eden, bana yardımcı olmak için ellerinden geleni yapan canım arkadaşım Hayriş'im ve sevgili eşi Halil'e,

çok çok çok teşekkürler ediyorum.

Bugünden itibaren üç hafta tam zamanlı ders çalışıyor olacağım. Son sınavımı da başarıyla geçip, bana yardım eden, benim için emek veren, bana destek veren herkese böylece teşekkür etmeyi umut ediyorum.

Herkese güzel bir hafta diliyorum.

SİYAH VE BEYAZ

2011-01-12T21:39:00.000+02:00

Bu hafta sonu İnşallah kursumun son haftasına katılmak üzere Ankara'ya gidiyorum. Şubatın 5'indeki sınavıma kadar tam zamanlı ders çalışıyor olacağım.

Bu sebeple bütün uğraşlarımı rafa kaldırdım. Sınavı atlatana kadar, bu gördüğünüz yelek elimden çıkan son parça.

Daha önce diktiğim geniş yakalı beyaz bir gömleği tamamlaması için diktim bu yeleği ancak gömlek yeleğin yakasını kapattığı için bu şekilde görüntülemeyi tercih ettim.

Yakası için epey bir emek verdim. Ancak gayet şık ve farklı oldu.

BEMBEYAZ

2011-01-04T00:57:00.002+02:00

Ceketlerimin içine giymek için beyaz bir bluz diktim. Ama biraz fazla sade oldu. İlle herşeye bir şıkırtı katmadan rahat edemediğim için, o haliyle içime sinmedi.

Bembeyaz görüntüsünü bozmamak için sadece beyaz renkli aksesuarlarla süsledim.

Belki şu haliyle kendini çok belli etmese de koyu renk bir ceketin içinde gayet şık görünüyor.

Bu kadar bembeyaz bir yazıyı da çok sevdiğim bu şiiri yazmadan bitiremedim:

JÜRİ

'Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu,

Birinciliği beyaz verdiler. '

Özdemir Asaf

KURABİYE YILBAŞI AĞACI

2011-01-03T00:48:00.000+02:00

Bitti bitiyor derken 2010 yılını da tüketip geçmişe gömdük. Yaşasın 2011! Her yeni yılı karşıladığımız gibi, 2011 yılını da gönlümüzde biriktirdiğimiz umutlarımızla karşıladık. İnşallah beklentilerimiz boşa çıkmaz.

Çocukları birken iki ettiğimizden beri yılbaşı kutlamaları bizim için dostlarla ev ortamında paylaşılır oldu. Bu sene de sevgili dostlarımız Hatice ve Çetin'in evlerine davetliydik. Çocuklarımızla hep beraber ev rahatlığında eğlenmekten memnun olsak da, nerede o hareketli yılbaşı partileri diyerek hayıflanmadan da edemedik doğrusu.

Yılbaşı partimize lezzet katsın diye hazırladığım kurabiye ağacını da sizlerle paylaşmak istedim.

Daha önce sevgili komşum Emel'ciğimin kızının doğumgünü için bir kurabiye sepeti hazırlamış ve sizinle Çikolatalı Kurabiyeler başlıklı yazımda sizinle paylaşmıştım.

Bu sefer yılbaşı amacına uygun olsun diyerek çam formunda bir aranjman hazırlamak istedim. Bu sebeple de kurabiyeleri yerleştireceğim tabanı küçük tutmayı tercih ettim.

Bu amaçla yuvarlak bir kavanozun içine strafor yerleştirip üzerini tül, kurdele ve yılbaşı süsleriyle süsledim.

Tahmin edeceğiniz gibi çubuklar kurabiyelere pişmeden takılıyor. Çam ağacı görüntüsü için farklı boylarda kesmiştim çubukları.

Kurabiyeler piştikten sonra benmari usulü eritilmiş çikolataya bulayıp, streç film kaplı bir tepsiye dizilerek buzdolabında çikolata donana kadar beklettim.

Sonra da çubukları süslediğim kavanoza yerleştirdim. Ancak kafamda tasarladığım şekli veremedim bir türlü . Bir iki denemede kurabiyeleri kırınca çam ağacından vazgeçip, ortaya çıkan şekle razı oldum.

Tam olarak kafamda tasarladığım şeyi elde edemesem de kurabiye ağacım herkes, özellikle de çocuklar tarafından çok beğenildi ve afiyetle yendi.

Bunlar da küçükten büyüğe sıralanmış çocuklarımız. O sırada uyuduğu içi bir tek en küçük cadımız Ceyda'mız eksik.

Çocuklarımızla, sevdiklerimizle, hepberaber sağlık, huzur, mutlulukla paylaşılacak nice yılbaşı kutlamaları yaşamak dileğiyle epey geç saatlerde noktaladık gecemizi.

Gürpınar Ailesi misafirperverliğiniz ve bu sıcacık yılbaşı kutlaması için bir kez daha çok teşekkür ederiz.

HOŞGELDİN 2011 !

2010-12-31T02:55:00.000+02:00

Muhtemelen 2010 yılının son yazısını yazıyorum sizlere. Yeni gelen yıl için iyi dileklerimi sizlere iletirken bu vesileyle sizlerle yılbaşı sepetlerimi de paylaşmak istedim.

Kardeşim nişanlıyken yapmıştım bu sepetleri. Nişanlısı ve ailesi için hazırladığımız hediyeleri bu sepetlere yerleştirmiştik.

Gümüş renkli paket kağıtlarına sardığımız hediyeleri beyaz, siyah ve gümüş kurdelelerle süsleyip, üzerlerine yılbaşı topları iliştirmiştik. Paketlerle doldurulmuş hallerinin fotoğraflarını çekmiştim ancak kaybetmişim.

Yaklaşık bir aydır sepetleri bekletiyorum. Hediyelerle, süslenmiş içecek şişeleriyle, şık paketli kuruyemişlerle içlerini dolduruyum da, o halleriyle sizlerle paylaşayım diye. Ancak bir türlü fırsat bulamadım.

Yılın bu son gününde, yılbaşı coşkusu sona ermeden boşta olsa yılbaşı sepetlerimi sizlerle paylaşmak istedim.

Hasır sepetleri dikiş bile gerekmeden kumaş, tül, kurdele, boncuk, taş kullanarak sıcak silikonla yapıştırarak giydirdim. Ortaya bu cici sepetler çıktı.

Herkese sağlık, mutluluk, huzur ve bereketle dolu, sevdiklerinizle paylaşacağınız, şeker gibi bir yıl diliyorum.

Umarım hoş geldin, hayırlar getirdin 2011 !

BİZ YENİ YILA HAZIRIZ

2010-12-30T01:19:00.001+02:00

Bitti bitiyor derken sona eriyor koca bir sene.

Ağacımızı süsledik hep beraber, yetinmedik elimizdeki süslerle evin geri kalan kısmını da renklendirdik.

Hediyelerimizi aldık, ağacımızın altına hazır ettik.

Bu da alternatif yılbaşı ağacımız.

Kısacası biz hazırız, sabırsızlıkla karın yağmasını ve 2011 i bekliyoruz. Sizi bilmem ama benim için beyaza boyanmamış bir yılbaşı eksik kalır.

Kendi adıma o kadar çok beklentim var ki 2011 den. Umarım hepimiz için, insanlık için, dünyamız için, en çok da çocuklarımız için geçtiğimiz yıllardan çok daha güzel olur herşey.

Bunlar da geçmiş yıllarda dostlar la paylaşılan yılbaşı gecelerinden iki kare.

Bu sene biz yine dostlarla karşılayacağız yeni yılı.

Hepinize mutlu yıllar...

Yeni yıldan bütün beklentilerinizi almanız dileğiyle...

O BİR KÜÇÜK HANIMEFENDİ

2010-12-24T00:42:00.000+02:00

Yazılarım da sık sık bahsediyorum, hep bir kızım olsun istedim, cicili bicili giydirebileciğim, süsleyebileceğim, saçlarını yapabileceğim şeker bir kızım olsun istedim.

Şükürler olsun Yüce Rabbime istediğim gibi bir kız evlat verdi bana.

O tam bir küçük hanımefendi. Her kız çocuğu süse püse meraklıdır ama benim kızım sanki süslenmek, giyinip, kuşanmak için doğmuş.

Yukarıda gördüğünüz kıyafeti Kurban Bayramı için dikmiştim kızıma. Ancak sadece bayramın ilk günü aile ziyaretleri yaptığımız ve ikinci gün seyahate çıktığımız için sadece bir kez giyebildi. O gün de bayram telaşından detaylı fotoğraflar çekemedik.

Dayımızın doğumgünü vesilesiyle kızım cici kıyafetini giyebildi. Biz de rahatça hanımefendiyi fotoğraflayabildik.

Kıyafet çok detaylı gibi görünse de kafamda tasarladıktan sonra üç saat gibi kısa bir sürede diktim. Etek için tafta ve tül, bluz için penye ve tül kullandım. Bluzun göğsündeki bebek broş belki dikkatinizi çekmiştir.

Bu broşu kendime diktiğim bir tunik için tasarlamıştım, sizinle de 'Kokoş Hanım' başlıklı yazımda paylaşmıştım. Kızımın yoğun ilgisi sebebiyle ancak bir kaç defa kullanabildiğim broşumu bu kıyafete ekledim.

İYİ Kİ VARSIN CANIM KARDEŞİM !

2010-12-22T23:07:00.000+02:00

19 Aralık canım kardeşimin doğum günüydü. Malum hafta sonu Ankara'da olduğum için kutlamayı pazartesi gününe erteledik. Sizlerle paylaşmaya da ancak bugün zaman bulabiliyorum.

Daha önce 'Canım Kardeşim' başlıklı yazımda uzun uzun kardeşimden bahsetmiştim size. Benim tek kardeşim var, ama on tane kardeşim de olsa o benim bitanem olurdu, biricik kardeşim...

Dayımız için sabahtan hazırlanmaya başladık. Kim bilir kaç defa hep bir ağızdan söyledik iyi ki doğdun şarkısını. Akşamı zor ettik anlayacağınız.

Hep beraber mumlarımızı üfledik, pastamızı kestik, hediyelerimiz açtık....

Dayımızın köpeği Tarçın da içeriye giremese de camdan bizim ufaklıklara eşlik etti.

Canım kardeşim iyi ki doğdun, iyi ki varsın ...

Güzel eşin Gülşah'cığımla,

İnşallah sahip olacağın evlatlarınla,

Annenle, babanla,

Benimle,

Çılgın yeğenlerin Efe ve Ecesu'yla,

ve bütün sevdiklerinle,

huzur, mutluluk ve sağlıkla,

refah içinde,

daha nice yıllar diliyorum sana...

Hayatın boyunca hep iyiliklerle karşılaşırsın İnşallah !

Seni çoook seviyorum.

Doğum günün kutlu olsun !

FENERBAHÇE SEVDASI UĞRUNA

2010-12-22T01:07:00.000+02:00

Bu hafta sonu Ankara ziyaretimi eşimle birlikte yaptık. Gecenin bir vakti düştük yollara, sağ salim Ankara'ya ulaştık.

Bu sefer yine ODTÜ'de konakladık. Kampüste olmak o kadar iyi geliyor ki insana. Her yer kıpır kıpır.

Kampüsün enerjisinden kopmayalım istedik, yemeğimizi orada yemeye karar verdik.

Gençlerin üzerindeki giysilere dikkat !

ODTÜFEB , Odtülü Fenerbahçeliler !

Cumartesi gecesi Fenerbahçe'nin maçı olduğu için digitürk yayını olan bir restoran seçtik. Pek çok Fenerbahçeliyle birlikte tezahüratlar eşliğinde güle oynaya yedik yemeğimizi. Bir futbol maçını ilk defa baştan sona izledim sanırım. Ortamın heyecanına öyle bir kapılmışım ki , golle birlikte çığlıklar atıp, eşime sarılırken buldum kendimi.

Maçtan sonra Ankara'nın ayazına rağmen romantik bir yürüyüş yaptık. Sadece bir günlük de olsa kendimizi üniversiteli iki aşık gibi hissetmek güzeldi.

Bu kadar keyifli bir akşamın gecesi maalesef eşimin karın ağrısıyla bölündü. Sanırım kendi kendimize nazar değdirdik.

Karın ağrısını takip eden bulantıyla bütün geceyi banyoda geçirdi. Galiba maç seyrederken yediği kebap dokunmuştu.

Ertesi sabah daha da kötüleşince medikoya gitti. Gıda zehirlenmesi teşhisiyle ambulansla en yakın hastaneye sevkedildi. Bütün günü hastanede geçirdi. Serumlar, iğneler derken öğleden sonra bir parça düzeldi de evimize dönebildik.

Mediko ambulans deyince eski bir anı canlandı gözümde. Bir gece Fatoş'um rahatsızlanmıştı da yurda ambulans çağırmıştık. Fatoş'un yanında ambulansa binmiştim o gün, hayatımda ilk kez. Sen de hatırladın mı Fatoş'um? Ne günlerdi....

Dönüşte eve gelmeden hastanenin acilindeydik yine. Kan tahlili, iğne, ilaç derken gece yarısı döndük evimize. İki günlük ev istirahatinden ve ilaçlardan sonra bugün biraz daha iyi kocacığım.

Böylece bir haftayı daha geri bıraktık. Darısı kalan haftalara....

BİR KAÇ UFAK DOKUNUŞ...

2010-12-17T01:18:00.000+02:00

Daha ilk yazımda sizinle paylaşmıştım, benim için dış görüntü önemlidir, hem de çok önemli. Kendim için özen gösterdiğim kadar çocuklarım, özellikle de eşim için de özen gösteririm.

Eşim giyim konusunda oldukça zevklidir ve pek çok erkeğin aksine alışveriş yapmayı çok sever. Evlendiğimiz günden itibaren birlikte alışveriş yapmak en büyük zevkimiz haline geldi.

Her sabah çorabından kemerine kadar kıyafetini hazırlar, ütülü olduğu halde mutlaka gömleğini bir kez daha ütülerim. Canım sevgilim de hiç itirazsız giyer hazırladıklarımı.

Ancak zamanla benim tembel sevgilim öyle bir alıştı ki bu hazır kıyafetlere, markete bile giderken bensiz giyinemez oldu. Arada sırada onu zorlamak için bugün çok yorgunum, kendin giyin demeye başladım. Çok zevkli olarak bildiğim kocacığım ortaya öyle korkunç kombinasyonlar çıkardı ki. Zamanla zevkini mi kaybetti yoksa blöfümü mü gördü bilemiyorum. Böylece ben de sorumluluğumu kabul edip devam ettirmeye karar verdim.

Zaten benim için iş değil, keyif onu giydirmek.

Renk renk, desen desen kravatlar, farklı kombinasyonlar, kol düğmeleri, ...

Zaman zaman çok iddialı seçimler yaptığımda daha da eğlencelidir bu iş benim için. Canım benim emin misin diye sorar, ama yine de kabul eder giymeyi. Her konuda olduğu gibi bu konuda da özgüvenine hayranımdır canım sevgilimin.

En son Kurban bayramı tatilimizde pembe mayosu ve tişörtüyle kumsalda arzı endam edince, uzun süre arkadaşlarının dilinden düşmedi. Ama hiç rahatsız olmadı canım benim, minik kelebeğim benim için seçip, almış diyerek giymekten vazgeçmedi.

Konuya ufak bir giriş yapayım derken, söz eşimden açılınca her zamanki gibi lafı biraz uzattım. Kusura bakmayın.

Asıl amacım sizinle eşimin yenilediğim blazerını paylaşmaktı.

Bir süre önce kışlıkları çıkarırken buldum bu ceketi. Yıllar önce parlak kırmızı astarına vurularak almıştım. Sanırım en azından iki yıldır dolapta unutulmuştu.

Elime alınca iyi bir temizliğin ardında bir kaç dokunuşla yenilemeye karar verdim. Son zamanlarda özellikle erkek giyiminde moda olan armalardan aldım. Ceketin göğsüne diktim.

Önceden metal detaylı olan düğmeleri tamamen metal olan gümüş rengi düğmelerle değiştirdim.

Ortaya bambaşka bir ceket çıktı.

Böylece yenilenmiş ve trende uymuş oldu.

Sizlere de fikir verebilir düşüncesiyle paylaşmak istedim.

ANKARA KARLAR ALTINDA

2010-12-15T01:05:00.001+02:00

Bu haftasonu herzaman olduğu gibi yine Ankara'daydım dostlar. Ben yola çıkarken Kayseri'de hafif bir rüzgar vardı. Ankara'ya yaklaştıkça rüzgarın şiddeti arttı ve yolun yarısını kar yağışı altında tamamladık.

Bu hafta tek başıma yolculuk ettim. İki hafta önce canım arkadaşım Hayriş'im de misafir olduktan sonra bu hafta ikinci kez arkadaşımın misafiri oldum.

Geçen sefer fotoğraf çekemediğim için yazmayı ertelemiştim. Bu sefer fotoğraf makinemi de yanıma alarak pek çok fotoğraf çektim.

Hayriş'im benim en eski, en can arkadaşımdır, ta ilkokul birinci sınıfa uzanır arkadaşlığımız.Oğluşunun doğumu için bir kapı çelengi yapmış ve sizlerle 'Hoşgeldin Bebek' başlıklı yazımda paylaşmıştım.

İşte yakışıklı oğlumuz İhsan

Akşam yemeği için hiç bilmeden benim Ankara'daki favori mekanlarımdan olan Tadım Pizza'yı seçmişlerdi.

Ümitköy'deki Tadım Pizza'nın kış bahçesinde harika bir atmosfer, yan flüte eşlik eden gitar eşliğinde enfes bir müzik ziyafeti ve lapa lapa yağan karın muhteşem manzarasıyla harika bir akşam yemeği yedik.

Dönüşte Hayriş'imin sevgili eşi Halil kendi elleriyle bize enfes birer kahve hazırladı.

Anılardan, arkadaşlar derken epey geç saatlere kadar sohbet ettik.

Ertesi sabah pazar olmasına rağmen canım arkadaşlarım sabahın sekizinde benim için uyandılar. Birlikte yaptığımız kahvaltının ardında Halil beni tekrar kursa bıraktı.

Herşeyin için çok teşekkür ediyorum Köfteroğlu Ailesi. Sizlerle olmak, mutluluğunuzu görmek benim için çok büyük bir keyifti. En kısa zamanda bu sefer Kayseri'de buluşmayı ve önümüzdeki yıllarda da hep beraber San Fransisco gezimizi gerçekleştirebilmeyi umut ediyorum.

Tekrar çok teşekkür ediyorum.

Bu güzel ve keyifli haftasonuna rağmen dönüş yolculuğu çok zor ve sıkıcıydı.

Neyseki bu hafta kurs erken bitmiş ve ben 13.30 otobüsüne yetişmiştim ancak, beş saatlik yolculuğu kar yağışı sebebiyle yaklaşık sekiz saatte tamamlayabildik.

Böylece bir haftayı daha tamamlamış oldum.

Darısı diğer haftalara....

YILBAŞI MASAMIZ

2010-12-09T15:21:00.001+02:00

Bir yılı daha bitirmek üzere geri sayıyoruz. Sizi bilmem ama ben 2000 li yılların ilk 10 yıllık bölümünü geride bıraktığımıza inanamıyorum. Zaman ne çabuk geçiyor.

Hepiniz için ve kendim için daha nice yılları sağlık, mutluluk ve huzurla sevdiklerimizle karşılamayı diliyorum.

Yılbaşında evimizi süslemek, ağaç süslemek, özel hediyeler için özel paketler hazırlamak, şık yılbaşı sofraları tasarlamak bizim için eğlenceli bir alışkanlıktır.

Pek çok insan bizim dinimizde böyle bir kutlama yok diyerek karşı olsa da benim için eski yılın bitişi, yeni bir yılın gelişi kutlama yapmak için yeterli bir sebep.

Daha önce bahsetmiştim, yeni bir meslek edinmek, tekrar iş hayatına dönmek amacıyla uzun bir süredir uğraş veriyorum.Kurs, staj, ders çalışmak bu arada da eş ve annelik görevlerimi de devam ettirmek beni fazlasıyla zorluyor.

Yeni yıldan her zaman ki beklentilerimin yanında, bu sene mesleğimi yapmaya başlayabilmek en büyük beklentim. İnşallah Yüce Rabbim emeklerimin karşılığını bana bahşedecek diye umut ediyorum.

Bunca koşturmacanın arasında bu sene yılbaşı için sanırım özel bir hazırlığım olamayacak. Bu sebeple geçen sene yılbaşı için hazırladığım masayı sizlerle paylaşmak istedim.

Geçen sene bu zamanlar can arkadaşlarım için hazırlamıştım bu masayı. Birlikte çok güzel bir gün geçirmiştik.

Daha önce 'Hepimizin Doğumgünü' isimli yazımda size arkadaşlarımdan bahsetmiştim.

Birlikte olmaktan çok keyif aldığımız bir arkadaş grubumuz var bizim. Bu seneye kadar her türlü işimizden fırsat bulup haftanın bir gününü birlikte geçirmeyi adet edinmiştik. Ancak bu sene herbirimizin öyle yoğun koşuşturmacaları var ki ayda bir kez bir yemek için toplanmaya ancak zaman buluyoruz.

Nazar değdi bize !!!

Bu yılbaşı masası vesilesiyle can arkadaşlarımın hepsini tek tek öpüyorum.

Kızlar sizi çok özlüyorum ve çok seviyorum.

Tamamen kırmızı ve altın sarısı renkleriyle süslediğim masamıza bütün arkadaşlarım için hazırladığım isim kartlarını da eklemeyi ihmal etmemiştim.

Şimdiden herkese mutlu yıllar diliyorum. Umarım yeni yıl herkese beklediği mutluluğu getirir. Gelecek yılın bir öncekinden daha güzel olması dileğiyle...

YÜKSELEN TREND DANTEL

2010-12-08T14:26:00.000+02:00

Sitem dolu son yazımdan sonra ilk teselli yine asoshumdan geldi. Sağolsun minihobi, uğurböceği ve behnur da geçmiş olsun dilekleriyle beni yalnız bırakmadılar. Hepinize çok teşekkürler. Sesimi duyan birileri olduğunu bilmek çok güzel.

Fotoğraf makinesi sorunumu henüz çözebildiğim için, bir süre önce diktiğim dantelli bluzumu ancak paylaşabiliyorum sizinle.

Biliyorsunuz bu sene kumaşın içine iliştirilmiş dantel süslemeler çok moda.

Ben de geniş bir U yakası olan siyah bluzumun yakasına beyaz dantel geçirdim.

Evde beyaz dantel bulunduğu için beyaz kullandım ama sanırım siyah veya gri kullansam daha şık olabilirdi.

Danteli makasla desenine göre şekil vererek kestim ve sık el dikişleriyle kumaşa tutturdum. Yakayı da siyah kumaşla temizledim.

Aklımda dantel kullanarak yapılacak bir kaç model daha var ama nasıl fırsat bulurum, ne zaman dikebilirim bilemiyorum.

GÖNÜL KOYDUM,HABERİNİZ OLSUN!

2010-12-02T14:00:00.000+02:00

Sizlerle paylaştığım son yazımın üzerinden neredeyse bir hafta geçmiş. O yazıda çok hasta olduğumdan bahsetmiştim size. Buna rağmen bir tek asoshum dışında bir Allah'ın kulu geçmiş olsun demedi, bir haftadır sesin çıkmıyor, nasılsın diye soran olmadı.

Zaten çok fazla yorum almadığım için, kendim yazıp kendim mi okuyorum acaba diye düşünüyorum sık sık. Bu son bir hafta bu düşüncelerimi doğrulamış oldu.

Canınız sağ olsun, siz okumasanız da, takmasanız da, merak etmeseniz de ben yazmaya devam edeceğim. Paylaşmasam da en azından kendi adıma, çocuklarım adına biriktirmek için.

Merak eden olmasa da ben anlatayım, hafta sonuna kadar ıhlamur, kuşburnu, limon, portakal ve de antibiyotik takviyesiyle bir parça iyileşip cuma gecesi Ankara'ya yola çıktım. Bütün gece uyumadan cumartesi sabah kursa katıldım.

Sağolsun Hayriş'im beni kurs çıkışı alıp evine götürdü. Hayriş'im, eşi Halil, cimcime kızı Zeyno ve şeker oğluşu İhsan'la çok güzel bir akşam geçirdik.

Misafirliğim ve canım arkadaşımla ilgili anlatacaklarımı bir sonraki yazıma erteliyorum.

Dediğim gibi gönül koydum, bugün yazmak gelmiyor içimden.

Bir de fotoğraf sorunumuz var tabi. Daha önce bahsetmiştim, kızım fotoğraf makinemizi duvara ataraktan kırmıştı. Bu sebeple foto ekleyemiyorum yazılarıma.

Geçen hafta sonunun yorgunluğunu henüz üzerimden atamamışken bu hafta sonu yine Ankara'ya gideceğim.

Haftaya görüşmek üzere, hoşçakalın...

ADI TATİL AMA...

2010-11-23T12:16:00.000+02:00

Ay dostlar sormayın bu ara bir aksiliktir eksik olmuyor başımda. Ne güzel şeyler paylaşıyorum sizlerle derken nazar değdirdim galiba kendi kendime.

Bayram tatili şöyle uzun, hava böyle güzel derken hiç aklımızda yokken kandırdı bizi arkadaşlarımız. Bu bayram dizimi kırıp evde oturasım, dinlenesim vardı ama kısmette yolculuk varmış.

Biz dört aile, sekiz çocukla düştük yollara. Hava da gerçekten öyle bir güzeldi ki, yaz tatillerindeki sıcak ve güneş problemi olmadığından bütün zamanı sahilde geçirdik.

Kasım ayında deniz bu kadar mı güzel olur ? Dalga yok, çarşaf gibi, kum ayak yakmıyor, tabi ki su biraz serin ama insan içine girince hemen alışıveriyor.

Ben havanın güleryüzüne aldanıp kendimi fazlasıyla yaz moduna ayarlamış olacağım ki döneceğimiz günden önceki gece boğazım ağrımaya başladı. Yola çıktığımızda hapşuuularım da başlamıştı. Eve zor attım kendimi ve iki gündür de halsiz bir şekilde dinlenmekteyim.

Hafta sonu yine kursum var Ankara'ya gideceğim. Bu sefer Hayriş'im de misafir olacağım. Dolayısıyla cumaya kadar iyileşmem gerekiyor. Hiç adetim olmasa da bu sefer ilaca başvurmam kaçınılmaz oldu.

Bu arada yolculuğa çıkacağımız gün cadı kızım fotoğraf makinemizi duvara fırlataraktan kırdığı için tatil fotoğrafları çekemedim. Arkadaşlarımdan çektikleri fotoları alınca tatilin ayrıntılarını sizinle paylaşacağım.

Şimdilik akan burnum ve sızlayan boğazımla yazabildikleim bu kadar.

Aman kendinize iyi bakın, sakın hastalanmayın...

HERKESE İYİ BAYRAMLAR

2010-11-16T16:27:00.000+02:00

Kurban Bayramınızı kutlu ve de mutlu olsun !

Sevdiklerinizle birlikte nice mutlu bayramlar geçirmeniz dileğiyle...

Bayram tatilinin sonuna kadar uzaklarda olacağım, dönüşte görüşmek üzere hoşçakalın.

KIZIMIN YENİ TİŞÖRTÜ

2010-11-15T00:41:00.000+02:00

Özgül Teyzesi İzmir'den kızıma çok şık ciciler göndermişti.

Yukarıda gördüğünüz tulum bu cicilerden biri. Benim cadı kızım, yaşına göre daha uzun boylu olduğu için maalesef küçük geldi. Bacaklarımızı bir türlü sığdıramadık içine. Ancak sanırım üzerindeki gözlüklü hanımefendiden dolayı kızım çok sevdi bu tulumu.

Ben de ayak kısmını kesip tulumu tişörte çevirdim.

Böylece dolapta beklemekten kurtulup, kızımın giyebileceği bir tişört haline geldi. Elbette sadece kesmekle yetinmedim. Hazır elim değmişken bir iki ekleme yaptım.

Tekrar teşekkürler Özgül Teyzemiz.Seni kocaman öpüyoruz.

LİLA VE MOR

2010-11-12T01:05:00.000+02:00

Sizlerle Marine Kombinim başlıklı yazımda askeri detaylar eklediğim lacivert ceketimi paylaşmış ve ceketleri başkalaştırmak üzere aklımda başka fikirler de olduğundan bahsetmiştim.

Gördüğünüz mor ceketim bu fikirlerden biri.

Bu ceket süslemesinin orijinalini ve ayrıntılarını burada bulabilirsiniz.

Ceketle aynı tonda saten şeritler yapmak yerine, ben hazır kurdele kullanmayı tercih ettim, çok daha pratik oldu.

Ceketle aynı tonda veya daha kalın bir kurdele kullanabilirdim. Ben mor ve lilayı kombinlemeyi tercih ettim. Daha ince kurdele seçtiğim için, ceketin kollarına da aynı süslemeyi kullanmakta bir sakınca görmedim.

Bu aralar zamanımın büyük kısmını işte ve kursta geçirdiğim düşünülürse benim için çok kullanışlı bir ceket oldu.

Siz de bu süslemeyi eski bir cekete uygulayıp, yepyeni bir ceket elde edebilirsiniz.

Ne dersiniz?

Beğendiniz mi?

A T A ' MIZI SAYGIYLA ANIYORUZ

2010-11-10T00:08:00.000+02:00

BÜYÜK ADAM ÖLÜNCE

Sene 1938, 10 Kasım...

İstanbul Üniversitesi’nde saat 9'u 5 geçenin meşum haberi duyulmuş... Bir Alman profesör var, Hukuk Fakültesinde, o da duymuş, şaşırmış. Derse girsin mi, girmesin mi bir türlü karar veremiyor. O sırada aklına rektöre müracaat etmek gelir. Kalkar, yanına gider. Aralarında şu konuşma geçer:

- Efendim, mütereddidim. Acaba ne yapsam?

- Sizde böyle büyük bir adam ölünce ne yaparlarsa, onu yapın.

İşte o zaman Alman profesör kollarını iki yana sarkıtarak:

- Bizde bu kadar büyük bir adam ölmedi ki... der.

(Yücebaş, Hilmi, Atatürk'ün Nükteleri-Fıkraları, Hatıraları, İstanbul, Kültür Kitapevi, 1963, Sh. 39)

BÜYÜK ADAM,

KALBİMİZDESİN....

OTOBÜSLE SEYAHAT ETMEK

2010-11-09T13:05:00.001+02:00

Hafta sonu yine Ankara'daydım dostlar, hayatımın en yorucu seyahatiydi sanırım. Cuma gecesi otobüsle yola çıkıp hiç dinlenmeden Cumartesi sabahı kursa katıldım. İstanbul'dan gelen eğitimcimizin uçağı sis yüzünden rötar yapınca ders geç başladı, akşam geç bitti.

Sağ olsun eşim beni bu yorucu yolculukta yalnız bırakmadı.

Cumartesi gecesi eşimle ODTÜ misafirhanesinde kaldık. ODTÜ'de bir gece geçirmek, hem de eşimle birlikte çok güzeldi.

Zaman zaman konuşuruz aramızda keşke üniversite yıllarında tanışmış olsaydık, o yılları birlikte yaşasaydık diye. Üniversitede geçirdiğimiz bir gün bizim için çok keyifli oldu.

Geç saatler kadar çimlerde oturmak, sinemaya veya bir konsere hatta bir partiye gitmek , kampüsün tadını çıkarmak isterdim ama o kadar yorgundum ki, erkenden uyuyakaldım.

Ertesi sabah erken uyandım haliyle. Bir süre camdan sarı, turuncu ve her tondan kahverengiyle boyanmış harika ODTÜ manzarasını izledim. Sonbahar ODTÜ'de daha bir güzel.

Kahvaltımı yapıp, kursa koşturdum yeniden. Dolmuşa binmeyeli yıllar olmuştu. Durakta sıra beklerken sanki yıllar öncesine gittim.Gelip geçen öğrencileri, yıllar önceki arkadaşlarıma benzettim.Adını bile unuttuğum insanlar geldi aklıma.

Pazar günü kursu tamamlayıp akşam otobüsle Kayseri'ye döndük.

Öğrencilik yıllarımdan beri şehirler arası otobüsle seyahat yapmamıştım. Ne çok şey değişmiş. Seyahat süreci değil elbette ama otobüs içindeki konfor pek çok uçaktan daha iyiydi. Genelde uluslararası uçuşlarda sunulan, iç hatlarda çok nadir gördüğümüz küçük ekranlar vardı koltuk arkalarında. Yol boyunca bir çok film seyrettim.

Böylece yorucu seyahatimizin sıkıntısı biraz azalmış oldu.

Seyrettiğim filmlerden biri var ki beni hem çok etkiledi hem de çok eğlendirdi. Filmin adı 'August Rush'. 2007 yapımı olmasına rağmen adını hiç duymamıştım. Film boyunca devam eden müzik ziyafetinin yanısıra masalsı bir anlatımı vardı. Ayrıca film boyunca sunulan enfes New York görüntüleri de filmin bonusu. Kadroda Robin Williams gibi dev bir oyuncu ve profesyonel bir şarkıcı Jonathan Rhys Meyers var. Hele bir de çocuk oyuncu var ki, hem çok şeker hem de çok başarılıydı.

Bu filmin Dvd si bulunabilir mi bilemiyorum ama netten rahatça izleyebilirsiniz.

Keyifli seyirler ...

YENİ PAYLAŞIMLAR UMUDUYLA

2010-11-05T00:44:00.001+02:00

Her gün olmasa da en azından iki günde bir sizlerle bir şeyler paylaşmayı görev edinmiştim kendime. Ama son bir kaç haftadır iyice dağıldım. Bir yandan kurs devam ediyor, bir yandan staja başladım, annelik, ev kadınlığı, derken bir yerlerde kaybettim kontrolü.

Sanki ben hayatımı değilde hayat beni yönlendiriyor bir süredir. Hiçbir planımı uygulayamaz oldum. Oysa benim hangi gün hatta hangi saat ne yapacağım belli olurdu günler öncesinden.

Aklımda birikmiş o kadar çok fikir var ki... Hayata geçirilmeden kaldıkça rahatsız oluyorum ama ne yazık ki hiç zamanım yok.

Bugün fark ettim ki bütün hafta sadece tek yazı yazmışım.

Hafta sonu yine Ankara'da olacağım , gelecek hafta daha çok şey paylaşmayı umut ediyorum.

Herkese mutlu hafta sonları !

MARİNE KOMBİNİM

2010-11-01T00:55:00.001+02:00

Uzun bir aranın ardından geçen hafta kumaşçıma gidip yeni cicilerim için kumaş alışverişi yaptığımdan bahsetmiştim. Modelleri belirleyip kumaşları da biçtim, hatta teğelleyip hazırladım ancak dikiş makinem annemlerin bağ evinde kaldığı için bir türlü dikemedim.

Nihayet geçen hafta sonu dikiş makineme kavuştum ve bir telaşla dikiş dikmeye başladım.

Yukarıda gördüğünüz ceket ve pantolon ilk iki parça.

Her zaman olduğu gibi önce ayakkabıları çok beğenip aldım. Ancak sonra farkettim ki benim pek çok kırmızı kıyafetim olmasına rağmen pek fazla beyaz ve lacivert kıyafetim yokmuş.

Anlayacağınız bu lacivert ceket bu ayakkabıların hatırına tasarlandı.

Geçen seneden beri süre gelen ve bu yıl hatta gelecek yıl da devam edeceği öngörülen askeri trende uygun bir şeyler dikmek istiyordum zaten.

Ceketin üzerindeki ilikleri grogren kurdele ile yaptım. Gümüş gri metal düğmeleri almaya henüz fırsatım olmadığından düğmesiz halini görüyorsunuz.

Siz de dikmeseniz bile hazır alacağınız bir hırkanın üzerine kurdele veya kordonla askeri detaylar yapıp, bambaşka bir kıyafet elde edebilirsiniz.

Hırkaların başkalaştırmak üzere aklımda bir kaç tasarım daha var. Umarım yakın zaman da onları sizinle paylaşbilirim.

Şimdilik bu kadar.

Sevgiyle kalın !

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN !

2010-10-29T00:26:00.001+03:00

Ulu Atatürk,

Emanetine hıyanet içinde olsa da pek çoğumuz,

Kurduğun Cumhuriyet 87. yılına erişti bugün !

Huzur içinde yatman çok zor ama yine de rahat ol Ata'm...

Azınlıkta da kalsak senin yolunda yürümekten vazgeçmeyeceğiz.

Hepimizin Cumhuriyet Bayramı Kutlu Olsun !!!

ŞIKIR ŞIKIR BİR ABAJUR

2010-10-28T00:56:00.001+03:00

Kardeşim ve eşinin yeni bir eve taşındıklarından daha önce bahsetmiştim. Yeni evleri için uzun bir süre hediye aradım. Kafamdaki hediye abajurdu ancak onca çeşidin arasında mobilyalarına uygun olanı bulmak epeyce zor oldu.

Ankara'da görmediğim abajur kalmamıştır sanırım.

Kiminin ayağını beğeniyorum uygun şapka yok, kiminin şapkası uygun ama çok sade. Sonunda bu gördüğünüz abajuru buldum. Renk ve tarz olarak beğensem de biraz sade geldi bana. Elimin değdiği herşeye bir ışıltı katmak adetim oldu artık.

Perde aksesuarları satan bir mağazadan hazır dizilmiş boncuklardan aldım. Boncukları sıcak silikonla şapkanın etrafına yapıştırdım, daha şık bir görüntü için üzerine de altın sarısı su taşı yapıştırdım.

Şansıma istediğim tonda şapka bulabildim ancak bulamasam iskeletini alıp organize kurdele sararak bir şapka yapmayı düşünmüştüm. Kardeşlerimin evinin dekorasyonuna uygun olan boncuk kullanmaktı. Tüy, püskül veya yapma çiçekler de diğer seçenekler olabilir.

Kardeşlerim evinizde mutlu, huzurlu, sağlıklı günler diliyorum.

Abajurlarınızı güle güle kullanın.

TEMBEL HANIM PİZZASI

2010-10-22T00:53:00.000+03:00

Sizi bilmem ama benim için günün en büyük sıkıntısı akşama ne yemek yapacağım. Her gün ayrı bir menü oluşturmak çok zorluyor beni. Hemen hemen her sabah kahvaltı da eşime sorarım bu akşam ne yemek yapayım diye. İsterim ki bir yemek adı belirlesin de ben de sıkıntımdan kurtulayım ama maalesef ya hiç yapılmayacak bir istekte bulunur yada boş ver canım bugün de hazır bir şeyler yiyelim deyip geçiştiriverir.

Sağolsun kızım bir kaç çeşit dışında her yemeği seviyor, ama oğluşum çok problemli yemek konusunda. Dolayısıyla benim yemek seçmekteki problemim daha da sıkıntılı bir hal alıyor.

Dün de dönüp dolaşıp hiçbir yemek adı bulamadığım bir gündü. Mutfağı tırtıklarken kızım çok sevdiği için evimizden eksik etmediğimiz bazlamalar ilişti gözüme.

Sandviç, tost tarzı yiyecekler yapan kafelerde, siz de fark etmişsinizdir bazlama pizzaları.

Hamur yoğurmayı beceremeyen benim için ve pizza sever eşim ve çocuklarım için harika bir seçenek oldu bazlama pizza.

Bazlamaları ikiye bölüp, sosunu sür, kaşarını rendele, istediğin malzemeleri üzerine ser, hepsi toplam beş dakika.

Tam tembel işi anlayacağınız.

Yalnız fırını önceden hem alttan, hem üstten fanı da açık olarak ısıttım. Tepsiyi fırına atarken hem alttan ısıtmayı hem fanı kapattım, sıcaklığı da 170 dereceye düşürdüm. Malum bazlamalar zaten pişmiş olduğundan amaç üstündeki malzemeyi pişirmek bu arada da bazlamayı kurutmamak.

Bu da sosisli pizza delisi oğlumun mutluluğu.

Benim gibi yapacak yemek bulamayanlara belki bir alternatif olur diyerek sizlerle de paylaşmak istedim.

Afiyet Olsun!

EVLAT CANDAN ÖTE! PEKİ YA EŞİNİZ?

2010-10-21T00:43:00.000+03:00

Sabahları kahvaltı hazırlarken bir yandan da televizyondan sabah haberlerini dinlemek alışkanlık oldu benim için.

Sanırım bir kaç gün önce, Kars'ta meydana gelen bir yangın haberi vardı.

Apartmanın en üst katında bir anne ve dokuz aylık bebeğinin mahsur kaldığını duyunca her kadında olan anne hassasiyetiyle televizyona dönüp izlemeye başladım.

İtfaiyenin merdiveni de yetişemeyince uzun süren bir kurtarma çalışması yapılmıştı. Baba aşağıda dizlerinin üzerinde çaresizlik içinde ağlıyordu. Anne ise bebeğine sarılmış dehşet içinde aşağıya bakıyordu.

Gözlerim dolu dolu merakla takip ettim haberi. İtfaiyenin ardından baba da attı kendini içeriye ve bir süre sonra anne ve bebeği alarak dışarı çıktılar. Çok şükür ikisi de kurtulmuştu.

Ama o görüntülerde benim dikkatimi çeken başka bir şeyler vardı. Baba bebeği kucağına bastırmış ardına bakmadan koşarak çıktı içeriden. Anne ise arkalarından tek başına...

Muhakkak ki herkes acil bir durumda önce çocuğunu düşünür ancak insanın eşini de bu kadar arka plana atması normal midir?

Evlatlarım canımdan öte, ama eşim de onlardan sonra gelmez benim için.

İnşallah hepimizin çocukları hayırla büyüyüp bir gün uçacak yuvadan. Kendi yuvalarını kuracak, kendi hayatlarına, eşlerine, kendi çocuklarına dalacaklar. Biz de kendi anne babamızın canından öte evlatları değil miyiz?

Eninde sonunda, inşallah hayırlı uzun ömürler verirse yüce Rabbim, bir 'Edi' bir 'Büdü' başbaşa kalacağız eşlerimizle.

Diyeceğim o ki, çocuklar için feda ederken ömrünü eşini, daha doğrusu aradaki ilişkiyi de ihmal etmemeli insan.

Bilmem siz ne dersiniz?

YENİ CİCİLERİM

2010-10-19T23:05:00.000+03:00

Bir şeyler dikmeyeli, incik boncukla uğraşmayalı o kadar uzun zaman oldu ki, özlemişim iğneyi ipliği.

Ankara'ya giderken annem takılmıştı bana, dikiş makineni de götür istersen, özlersin diye. Sadece şaka yapmıştı ama ben gerçekten özlemişim makinemi.

Geçtiğimiz hafta çamaşır, ütü, ev işi derken koşturmacayla geçti, ancak yerleşebildik evimize. Nihayet bugün zaman bulup kumaşçıma gittim aylar sonra.

Kumaş kokusunu bile özlemişim, trikolar, yünlüler, krepler, satenler....

Şimdilik bir kaç parçayla yetindim.

Aklımda bir dolu model var.

Umarım yakın bir zamanda dikilmiş hallerini de paylaşırım sizlerle.

Görüşmek üzere....

İYİ Kİ DOĞDUN CANIM OĞLUM !

2010-10-16T19:50:00.000+03:00

Henüz nişanlıyken eşimle çocuk sahibi olma fikrini tartışmış ve beş yıl zaman tanımıştık birbirimize. Evliliğimizin ilk beş yılını başbaşa geçirecek evliliğimizin tadını çıkaracaktık. İlk üç yıl planladığımız gibi başbaşa ve seyahatlerle, gezilerle, eğlenceyle geçirdik.

Ancak üç yılın sonunda bütün arkadaşlarımız çocuk sahibi olmuştu ve farkettik ki artık biz de çocuk istiyoruz.

Evliliğimizin dördüncü yılında yani sekiz yıl önce, 15 Ekim 2002 salı günü saat 07.10 da canım oğluşum, EFE'm, dünyaya geldi.

Ankara'dan döndüğümden beri bir türlü toparlanamadığımdan oğlumun doğum günü yazısını bile gününde yazamadım. Kutlamamızı dün akşam yaptık, yazmaya da bugün fırsat bulabiliyorum.

Önceden bir hazırlık yapamadığım için oğlumun pastası da çok sıradan oldu bu sene, içime sinmedi. Neyseki oğluşum her zaman kibarlığıyla pastayı çok beğendiğini söyleyip, teşekkür ederek rahatlattı beni.

Oğlum,

Canımın özü, umudum, gururum, yaşama sebebim,

Arkadaşım, dert ortağım,

Gözümün bebeği,

Yakışıklı, akıllı, beyefendi oğlum,

Cadı kızımın bitanecik abisi,

SENİ ÇOK SEVİYORUM.....

İyi ki doğdun,

İyi ki benim oğlumsun,

Sana baktığım her an sonsuz şükürler ediyorum Yüce Rabbime.

Sen sahip olduğum en değerli şeysin!

Senin annen olmak en büyük gururum!

Ömrün uzun, bahtın açık, şansın çok, kaderin güzel olsun !

Hayatın en az senin kadar güzel olsun !

Sana dair tek beklentim mutlu hem de çok mutlu olman.

İnşallah, sevdiğin ve sevildiğin bir evlilik yapıp, senin gibi muhteşem çocuklara sahip olursun,

Yapmaktan keyif alacağın bir meslek edinir, mesleğinin en iyisi olursun,

Hayatın boyunca karşılaştığın her insana güzellikler katan, herkesçe sevilen, sayılan, hayırlı bir insan olursun !

CANIM OĞLUM,

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN !

KITLIK KAÇ GÜN KIRK GÜN

2010-10-09T01:01:00.001+03:00

Çocukluğumdan beri sıkıntılı bir durum söz konusu oldu mu, babam, en endişeli o olsa da, hemen kendini toparlar ve o veciz sözlerinden birini söylerdi. Bu sözlerden en çok kullandığı da, 'kıtlık kaç gün, kırk gün'.

Bu söz ne anlama gelir hiç bir fikrim yoktu, ama babam böyle söylediği zaman bilirdim ki o sıkıntı geçecek.

Üniversite için Ankara'ya geldiğim dönemde daha önce de bahsettiğim gibi hem çok heyecanlanmış hem de müthiş bir huzursuzlukla endişe duymuştum. Babamla her görüşmemizde ben onları ne kadar özlediğimi anlatır, yeni hayatımdaki sıkıntılardan dert yanardım. O da boğazının düğüm düğüm olduğu sesinden belli olmasına rağmen, bütün soğukkanlılığıyla yine aynı sözü tekrarlardı: 'Kıtlık kaç gün, kırk gün!'

Bir, iki, üç derken her seferinde aynı sözü duymaktan sıkılıp, bir gün nedir bu kıtlık lafı, ne alakası var benim durumumla diyerek isyan ettim. İnsanoğlu başına gelen her şeye zamanla alışır, en çok kırk gün sürer her sıkıntı, kırk birinci gün artık hayatının bir parçası olur diye açıkladı babacığım.

Gerçekten de her türlü değişime zamanla ayak uydurur insanoğlu. Ama henüz kırk gün olmadığından belki ben oğluşumdan uzakta yaşamaya alışamadım. Bence bir annenin evladından uzakta kalmaya alışmasına yetecek süre de yoktur zaten.

Ankara'daki bir ayımızı tamamlayıp, Pazar günü evimize, oğlumuza, ailemize, dostlarımıza geri dönüyoruz.

Kursum iki ay daha devam edecek, ancak ben geri kalan bölümünü Kayseri-Ankara arası mekik dokuyarak tamamlamaya karar verdim.

Oğluma, anneme, babama ve kardeşime daha fazla dayanamayacağımı anladım.

Dostlarımı, can arkadaşlarımı, evimi çok özledim.

Belki bu Ankara'dan size yazdığım son yazı olacak. Kayseri'de görüşmek üzere sağlıcakla kalın...

FAKINDA OLALIM !

2010-10-06T00:10:00.001+03:00

Öğrenciyken boş vaktimiz oldu mu kendimizi Kızılay'a atardık. Güvenpark'ta dolmuştan iner, Sakarya, Yüksel, İzmir caddesi dolaşır dururduk.

O zamandan beri kim bilir kaç kez daha geldim Ankara'ya ama Kızılay'a hiç uğramamıştım. Trafiği, kalabalığı, park sorunu derken fırsat bulamamıştım.

Ankara'da ilk kez bu kadar uzun kaldığım için bu sefer bir günümü Kızılay'a ayırayım istedim. Arabayı bırakıp, dolmuşla, hatta ODTÜ dolmuşuyla gidelim istedim ama maalesef eşimi ikna edemediğimden arabayla gittik.

Tabii uzun bir süreyi park yeri aramakla geçirdik, nihayet bir yer bulup park ettikten sonra başladık sokak sokak dolaşmaya. Yıllar öncesinin izini sürdüm bütün sokaklarda, köşe başlarında, kafelerde, pastanelerde, mağazalarda ...

Çoğu yer kapanmış, yeni mekanlar, yeni mağazalar açılmıştı. Ben her adımımda başka bir anıyı anımsayarak yürüdüm o kaldırımlarda.

Gezerken yanımda eşim ve kızım da vardı tabi. Gezdirirken kolay olsun diye kızımı pusete oturtmuştuk. Ama tam tersine puset bizim için sorun oldu. Daha önce hiç fark etmemişim, her yer merdivenmiş....

Yolun karşısına geçeceksin üst geçitlere tırmanan dev merdivenler karşında, sokak başları merdiven üstüne merdiven.... İki adımda bir puseti kucaklayıp taşımaktan yorgun düşüp, sonunda kızımızı elinden tutup yürütmeye, puseti de katlayıp elimizde taşımaya karar verdik.

Koskoca başkentin göbeğinde en azından merdivenin yanına rampa yapmayı, üst geçitlere asansör koymayı düşünememiş mi, hiç kimse?

Zor da olsa çocuklu aileler bir şekilde çözüm bulabilirler belki, peki engelli insanlar ne olacak? Sokağa çıkamayacaklar mı?

Araba kullanmaya başladığım ilk yıllarda, arabamı bir eczanenin önüne park etmiştim. O caddede dükkanı olan bir esnaf üşenmeden yanıma kadar gelip, arabanızı bir metre öne alabilir misiniz diye rica etmişti, çok kibar bir şekilde. Neden, diye sorduğumda kaldırımdaki rampayı gösterdi bana, engelli arkadaşlar kullanıyor bu rampayı, bu şekilde kullanamazlar dedi.

O güne kadar hiç bir yerdeki hiç bir rampayı fark etmemiştim ben, ve bu uyarıyla çok utanmıştım, hemen arabamı daha ileri çekmiştim.

O günden beri her gittiğim yerde dikkat ederim engellilerin kullanımı için düşünülmüş herşeye.

Lütfen siz de dikkat edin, fark edin, fark ettirin.

HOŞGELDİN SONBAHAR

2010-10-04T00:43:00.000+03:00

Takvimsel olarak Eylül ayı sonbaharın başlangıcı kabul edilse de küresel ısınmanın da etkisiyle, son bir kaç yıldır Eylül'de yazı yaşamaya devam edip, ancak Ekim ayında sonbahara ulaşıyoruz.

Sizi bilmem ama ben yazı, özellikle sıcağı çok seven bir insan olmadığımdan memnuniyetle karşılıyorum sonbaharın gelişini. Her ne kadar kurs arkadaşlarım havaların soğumasına sevindiğim için bana kızsalar da, bu sene yaşadığımız aşırı sıcak günlerden sonra bu yaz sıcağa doyduğumuz konusunda benimle hemfikirler.

Kabul ediyorum sonbaharın hüzünlü, iç karartıcı bir havası var, kışa doğru yaklaşmanın insana verdiği bir iç sıkıntısı olduğu da gerçek. Ancak romantik bir yönü olduğunu da siz kabul edin.

Sarı yapraklar, yağmurlu günler, bulutlu gökyüzü ....

Canım oğlumun doğumgünü 15 Ekim olduğundan benim için ayrıca özeldir Ekim ayı.

Bir süredir oğluşumdan uzak olduğumdan bahsetmiştim sizlere.Geçen pazar günü annem, babam ve oğlum bizi ziyaret etmek için Ankara'ya geldiler. Pazar, pazartesi ve salı günü yazdan kalan son sıcak günleri de değerlendirerek Ankara'nın keyfini sürdük hep beraber, hasret giderdik, gezdik, eğlendik, yedik, içtik. Salı günü oğluşumu, annemi ve babamı Kayseri'ye uğurladık.

Ertesi gün de eşimin işleri sebebiyle İstanbul'a doğru yola çıktık. İstanbul'da da bizi yazdan kalma güneşli bir gün karşıladı. Biraz dinlendikten sonra kendimizi Bağdat caddesine attık.

Akşam yemeği için İstanbul'daki favori mekanlarımızdan 'Friday's' i seçmiştik. Ne yazık ki bizi tatsız bir sürpriz bekliyordu. Friday's kapanmış yerine başka bir mekan açılmıştı.

Hayal kırıklığımızı içimize atıp yiyecek başka bir mekan ararken bir kaç kez turladık caddeyi. Cadde her zaman ki gibi kıpır kıpır, rengarenk, ışıltılı ve eğlenceliydi. Her seferinde yeni bir şeylerle şaşırtır beni Bağdat caddesi.

İşte caddede gözüme takılanlar.

Mağazaya dalıp, her bir objeyi inceleyerek saatler harcamak istesem de sevgili kızımla önünden geçmek bile yeterince zor olduğundan sadece uzaktan bakmakla yetindik

Şu mağazanın çok sade ve bir o kadar şık görüntüsüne bakar mısınız !

Kızımın bu şıklıkla tamamen tezat görüntüsünü dikkate almayınız lütfen!

Yukarıda gördüğünüz kafe gerek ismi, gerek dekorasyonu, gerekse girişiyle bana çok orijinal geldi.

Yeni mi açıldı, daha önce ben mi fark etmedim, bilemiyorum.

Ertesi sabah bizi gri bir gökyüzü ve serin esen hafif rüzgar karşıladı. Sanki bir gecede sonbahar gelmişti. İşlerimizi bitirdikten sonra, yağmursuz günden faydalanmak amacıyla hemen Ortaköy'e uzandık. Deniz, Ortaköy cami, eşsiz manzarasıyla Boğaz, incik boncuk alışverişi, midye tava ve sıcak lokma... Ortaköy her mevsimde güzel ...

Ortaköy sonrası soğuyan havanın etkisiyle kapalı bir mekan arayıp, İstinye Park'ta karar kıldık. Burada da oğluşumun favori mekanı Rain Forest Cafe'nin kapandığını görüp bir hayal kırıklığı daha yaşadık.

Ertesi gün Kalamış'ta denize karşı kahvaltımızı yaptıktan sonra kalan işlerimizi tamamlayıp Ankara'ya doğru yola çıktık.

Ankara'da bizi soğuk bir sonbahar akşamı karşıladı.

Koca bir hafta böylece akıp gitti ve ben ancak bugün sizlerle bir şeyler paylaşma fırsatı buluyorum.

Güz de olsa, son da olsa adı bahar !

Keyfini çıkarmaya bakın!

Herkese mutlu sonbaharlar....

BUNLAR DA PEMBE FIRFIRLAR

2010-09-24T00:44:00.000+03:00

Bunlar da pembe fırfırlarım. Uzun yarasa kollu V yaka bluzumun göğsüne fırfırlarla değişik boyutlarda çiçekler işledim.

Penya kumaştan ince uzun şeritler kesip, ortasından iri dikiş çekip, fırfır olacak şekilde büzdüm sadece.

Fırfırları irili ufaklı daireler halinde bluzumun yakasına diktim.

Farklı bir hava verdiler pembiş bluzuma. Sanırım bu sonbahar favori kıyafetim olacak.

Biliyorsunuz sadece pembe olması bile benim için yeterli. Ama bir de fırfırlarıyla daha bir güzel oldu. Sizce?

NE ZOR İŞMİŞ ANNE VE BABA OLMAK!

2010-09-23T00:06:00.000+03:00

Çocukken hatırlıyorum, sürekli sokakta oynardık biz. Öyle oyuncağımız falan da yoktu. Taştı topraktı, toptu bisikletti derken akşam olurdu. Anneciğim taa sekizinci kattaki küçücük evimizin penceresinden seslenirdi kardeşimle bana; 'hadi artık hava kararacak, babanızın eve geliş saati, çabuk eve...'

Ne çok eğlenirdik. Sokak arkadaşlarımızın çoğuyla hala görüşüyorum. Hepsi evlenip çoluğa çocuğa karıştı. Bir araya elince yaptığımız yaramazlıkları hatırlayıp saatlerce gülüyoruz.

Çocukluğumun geçtiği o evden sonra başka bir eve taşındık, sonra bir başkasına... Ama ben hala bütün rüyalarımı o evde görürüm, bir türlü kopamam o evden. Orada hep mutlu olmayı, çocuk olmayı hatırladığım içindir herhalde diye düşünürüm.

Şimdi bizim, o birkaç uyduruk ama çok kıymetli oyuncaklarımızla, arkadaşlarımızla, toz toprak içinde geçirdiğimiz çocukluğumuzu, kendi çocuklarımın yaşadığı çocuklukla kıyaslıyorum. Bize göre ne kadar çok imkan var ellerinde ama ne kadar da zor mutlu oluyorlar.

Bir kere neredeyse devamlı ya okulda ya evde dört duvar arasındalar. Öyle çok koruyup, sarıp sarmalıyoruz ki onları, arada bir parka götürdüğümüzde bir bahçeye çıkardığımızda nasıl oynayacaklarını bile bilmiyorlar. Bizim evimizin önünde trafiği yoğun bir cadde vardı, caddenin karşısında da pek tekin olmayan insanların da takıldığı bir park. Buna rağmen annelerimiz bizi sokağa salardı, hem de hava kararana kadar. Ben ise pek çok güvenlik önlemi alınmış ta olsa yalnız mümkün değil de, gözümün önünde bile rahatça salamıyorum çocuklarımı sokağa. Dünya mı daha güvensiz bir yer oldu yoksa biz mi daha güvensiziz???

Bir de sınırsız imkan sorunu var tabi. Sınırsız imkan ve sorun diyorum ne büyük tezat öyle değil mi? Maalesef en azından benim için öyle. Doğdukları andan itibaren ne isterse alınıyor artık çocuklara, hatta istemeden alınıyor. Sonuç; memnuniyetsizlik. Her oyuncak en fazla bir günlük ilgiyi hak ediyor sonrası oyuncak yığınına katılan eskilerden biri oluyor.

Bir de teknolojinin sunduğu sınırsız imkanlar var: oyun konsolları, bilgisayar oyunları, iletişim siteleri, cep telefonları vs.

Yaşın ilerlemesiyle hayatımıza giren markalar var: ayakkabı şu marka olacak, montu bu markadan, çantası bilmem nereden....

Herkesin en azından bizim bütün bunlara maddi olarak yetişmemiz mümkün değil, ama yetişebileceklerimizin de ne kadarını almalıyız???

Geçtiğimiz bayramda çocuklarımızı bayram hediyesi olarak lunaparka götürdük. Fotoğraflarda da gördüğünüz gibi çok eğlendiler.

Keşke hep lunaparkta eğlenecek, bu kadarıyla mutlu olacak kadar küçük en azından çocuk kalsalar, keşke....

Malum oğluşumdan ayrıyım ve onu çok özlüyorum bu aralar. Her sene onun için özel doğum günü hediyeleri düşünürüm ancak bu sene daha da ince eleyip sık dokuyorum. Onun için en mükemmelini bulmaya uğraşıyorum.

Bu yukarıda gördüğünüz koltuğun adı 'Sonic-chair' . Belki daha önce görmüş olanlarınız vardır. Ben teknolojik ürünler satan bir mağazada gördüm geçenlerde ve bayıldım. Bir kere müthiş bir tasarım, dışı deri, içi süet, müthiş rahat. İçine yerleştirilen aksesuarlarla müzik keyfi, dvd keyfi yapabiliyorsunuz. Notebook için özel aksesuarları bile var. Oğlum bayılır bu koltuğa diye düşündüm önce, sonra bilgisayar karşısında, odasına kapalı çok mu zaman geçirir diye endişelendim. Ben de kullanırım, onun kullanımını da sınırlandırırım dedim sonra. Ama fiyatını duyunca kendi kendime güldüm sadece.... Bir koltuk bu kadar para eder mi?

Sonra bu gördüğünüz alarmlı saat ve altta gördüğünüz dvd player ve televizyon.

Her şey ne kadar güzel ve ne kadar pahalı...

Çocuklarımıza paranın satın alabileceklerinin ne kadarını almalıyız?

Onları mutlu edelim derken ömür boyu tatminsizliğe sürüklememiz öyle olası ki.

Çocuk yetiştirmek zor iş, anne baba olmak çok zor....

Bütün anne babalara kolay gelsin...

YEŞİL FIRFIRLAR

2010-09-21T20:07:00.000+03:00

Uzun zamandır yeni bir şeyler yapıp paylaşamıyorum sizinle. En azından bir kaç hafta daha bir şeyler tasarlamam zor görünüyor. Bu zaman geçene kadar sizlerle elimde olanları paylaşacağım.

Ramazan ayının son günlerinde dikiş makinemden bir süre ayrı kalacağım için telaşlanıp, alelacele bir kaç şey dikmiştim. Bu yeşil tişört onlardan biri.

Sade, basit bir tişört, ancak omuzlarına yerleştirdiğim minik fırfırlar oldukça farklı bir hava kattı.

Tişörtümü daha önce bahsettiğim sarı pantolonumla, yeşil ayakkabılarım ve sarı çantamla kombinlemiştim. Ancak şu an yanımda sadece tişört olduğu için bütün kombini paylaşamıyorum maalesef.

Yazın son günlerini yaşadığımız şu günlerde yazdan kalma tişörtümü beğenirsiniz umarım.

Herkese sevgiler...

Kayseri'deki şekerlerim hepinizi çok özledim, öpüldünüz.

TEKRAR ÖĞRENCİ OLMAK !

2010-09-19T15:22:00.000+03:00

Yıllar sonra tekrar Ankara'dayım. ODTÜ'de yurtta değil ama ODTÜ'ye çok yakın bir semtte yurt havasında bir apartmanda kalıyorum. Sabahın bir körü kalkıp alelacele kahvaltı edip, kotumu üzerime çekip, derse koşturuyorum. Okulun ring servisine değil arabama biniyorum, ODTÜ'ye değil (ne yazık ki) ama çok şık bir üniversiteye gidiyorum.

Akşama kadar ders dinliyorum, not alıyorum. Ders arası, öğle arası, tost, kahve derken akşamı edip eve dönüyorum.

Bunca yıl sonra tekrar öğrencilik yıllarıma dönmüşüm gibi, süper bir duygu.

Tabi evde babasıyla beni bekleyen kızım, Kayseri'de anneannesiyle kalan oğlum her an benimleler.

Her fırsatta telefon elimde bir kızımı bir oğlumu arıyorum.

Nerede o dertsiz tasasız öğrencilik yılları.... Hayat telaşı, çocukların, evliliğin sorumluluğu insanın peşini bırakmıyor tabi ki.

Olsun ben yine de çok mutluyum. Sabahtan akşama ders dinlemek sıkıcı olsa da, tekrar üniversitede gibi hissetmek güzel. Daha da güzeli yıllardır sadece anne ve eş olduktan sonra tekrar iş hayatına dönüyor olmak. Meslektaşlarımla tanışmak, sohbet etmek, meslekle ilgili yeni şeyler öğrenmek, hepsi çok güzel.

Pek çok kaygım vardı, hala da var. Ama daha mutluyum artık, keyifliyim.

Bir tek oğluşumun yokluğu ve anne ve babamın hasreti var içimde sızı.

Ama biliyorum ki sayılı gün çabuk geçecek. İnşallah hayırlısıyla geçecek ve ben bir meslek sahibi olarak döneceğim evime.

Kendim için, eşim için, çocuklarım için ama en çok da senin için mutluyum anneciğim.

Hep hayal ettiğin gibi tekrar dönüyorum iş hayatına, senin desteğinle, motivasyonunla, hatta bazen zorlamanla...

Aylardır kaygı ettiğim kursum sonunda bu hafta başladı. Şimdilik herşey yolunda.

İnşallah hayırlısıyla tamamlamayı nasip etsin Yüce Rabbim.

Bu arada pazartesi okullar açılıyor. Oğluşuma ve bütün öğrencilere başarılı, mutlu , hayırlı bir öğretim yılı geçirmelerini diliyorum.

YILLAR SONRA YENİDEN ANKARA

2010-09-13T15:07:00.001+03:00

Yıllar önce üniversiteyi kazanıp ta Ankara'ya geldiğimde müthiş bir heyecan kaplamıştı içimi. Hem çok mutluydum hem çok endişeli. Annem babam beni yurda bırakıp, arabalarına bindikleri an ağlamaya başlamıştım. Derin bir yalnızlık, başedilemez bir hüzün çökmüştü üzerime. Odalara sığamamıştım, dolaşıp durmuştum sokaklarda. Hele ilk gece gözümü kırpmadan sabahı sabah etmiştim.

Sonraki bir kaç hafta da oldukça zorlayıcı geçmişti. Ama arkadaş edindikçe, işlerimi yoluna koydukça sevdim Ankara'yı. Hatta zamanla bağlandım, kopamaz oldum.

Mezuniyet törenimde diplomamı alıp döneceğim gün arabaya bindiğimde, o ilk gün ailemin beni bıraktığında içime dolan huzursuzluğu duydum içimde, gözyaşlarımı yine tutamadım.

O gün bugün hala özlerim Ankara'yı özellikle de Odtü'yü.

Size daha önce bahsettiğim gibi üç ay Ankara'da olacağım. Tekrar Ankara'da olmak yine çok heyecanlandırdı beni. Ancak Ankara'ya gelip kiraladığımız eve yerleştiğimiz ilk gün, üniversite yıllarımın ilk günündeki gibi bir huzursuzluk kapladı içimi. Eşim çocuklarım yanımda olmasına rağmen çok yalnız hissettim kendimi. Annemi babamı deli gibi özlediğimi hissettim. Sanki evim çok uzaklarda kalmış da dönemeyecekmişim gibi bir telaş kapladı içimi.

Bu huzursuzlukta bizi karşılayan müdüre hanımın tavrının da payı büyük tabi.

Kaldığımız ev bir beş katlı bir apartmanın giriş katı. Binada hepsi stüdyo tarzı yani 1+1 yirmi iki daire var. Genelde öğrenciler veya bekar insanlar yaşıyormuş. Çocuklu bir ailenin 1+1 dairede yaşaması beklenemez tabi. Biz de geçici bir dönem kalacağımız için tercih ettik.

Telefon görüşmemizde gayet sıcak olan hanımefendi, çocukları görünce yüzünü buruşturdu. Çocuklar problem olurmuş. Neden ? Öğrenciler ders çalışacakmış gürültü olurmuş. Sonra eşyalara zarar verirlerseymiş, falan filan... Merak etmeyin sizin öğrencilerinizden daha sessiz ve zararsız olacaklarına emin olabilirsiniz dedim.

Her neyse eve yerleştik. Oldukça temiz ve konforlu. Üstelik kurs yerine de oldukça yakın. İlk günlerin huzursuzluğu nispeten azaldı.

Bu hafta oğluşum da geri dönecek malum okul başlıyor. Bakalım nasıl olacak.

Şimdilik Ankara'dan haberler bu kadar.

Herkese selamlar.....

HARİKALAR DİYARI

2010-09-12T01:20:00.000+03:00

Bilmem ne zamandı bir gazetede Ankara'da bir tema park yapıldığını okumuştum. Kısmet bu güneymiş.Ailecek Sincan'da bulunan bu 'harika' diyarı ziyaret ettik.

Gazete haberinde Paris'teki Eurodisney veya Venedik'teki Gardaland benzeri olarak anlatılıyordu. Gardaland'i görmedim ancak Eurodisney ile bir benzerliği yok. Kendi tarzında eğlenceli bir park olmuş.

Yukarıdaki iki resim arasındaki farkı görebildiniz mi?

Harikalar diyarı devasa bir park. İçinde neler neler yok ki? Kocaman bir göl var, bir nikah salonu, bir düğün sarayı, restoranlar, kafeler, sayısız oyuncak parkları, go-kart, deniz bisikleti, tren, mini golf ve masal adası.

Biz gezmeye en çok merak ettiğimiz masal adasından başladık. Bütün masal kahramanları için bir köşe oluşturulmuş ve heykelleri yapılmıştı. İçeri girer girmez bizi dev Güliver karşıladı.

Herbirinin yanında durup poz verdi bizim afacanlar, biz de bol bol fotoğraf çektik.

Sadece yabancı masallar ve kahramanlara değil Türk kahramanlara da yer verilmişti.

Bütün heykeller oldukça emek verilmişti ancak şimdiden çoğunun kolu bacağı yada yukarı gördüğünüz gibi kuyruğu kopmuştu. Bakımsızlık mı, yoksa ziyaretçilerin dikkatsizliğimi bilemiyorum.

En kısa Dalton size de tanıdık geldi mi?

Cadı kızım külkedisinin balkabağı arabasında.

Kızıma zorla poz verdirdim sanmayın, bütün pozları kendi verdi ancak fotoğraf makinesine bakıp gülmeye bir türlü ikna edemedik hanımefendiyi.

Çalışanları hepsi oldukça yardımsever ve güler yüzlüydüler. Oğlumu park içinde güvenliği sağlayan görevlilerin kullandığı araçta görüyorsunuz.

Masal Adası turundan sonra göl kıyısındaki bir çay bahçesinde pofuduk minderler oturup çayımızı içtik. Kızımızın ısrarıyla park içinde küçük bir tur atan trene bindik ancak şans bu ya tren arıza yaptığı için içinde beş dakika kadar oturup tekrar inmek zorunda kaldık.

Hanımefendinin oturuşa dikkat!

Trenden umudu kesince göl üzerinde deniz bisikletine binmeye karar verdik. Uzunca bir bekleyişin ardından sıramız geldi ve bisiklete yerleştik. Gün batımı eşliğinde romantik ve keyifli bir yolculuk yaptık.

Park çok büyük olduğundan bir yerden diğerine geçmek insanı oldukça yoruyor. Mini golf oynamak ve go-karta binmek isteyen oğluma ikisinden birini seçmesi için son bir şans verdik. Kendisi go-kartı seçti ancak bu seçiminden dolayı pişman oldu. Çünkü go-kart için yaşı yetmiyordu. Maalesef mini golfe dönmek için de çok geçti. Başka bir geziye artık deyip evimize döndük.

Şehir merkezine çok uzak olmasına rağmen çok rağbet görmesi güzel, tabi ki bayramın etkisi var ancak genelde de ziyaretçi sayısı oldukça fazlaymış. Giriş ücreti alınmaması da ayrıca tercih sebebi sanırım.

Sadece parası olan azınlığa değil bütün halka hitap ediyor olması da çok güzel.

Zamanınız varsa ve uzun bir yolculuğu göze alıyorsanız, çocuklarınızla çok eğlenceli bir gün geçirmek için 'Harikalar Diyarı'nı ziyaret edebilirsiniz.

FIBA DÜNYA BASKETBOL ŞAMPİYONASI KAYSERİ'DEN DE GEÇTİ

2010-09-10T00:43:00.000+03:00

Basketbol Dünya Şampiyonasının Türkiye de yapılacağını hem de bir grup maçların Kayseri'de oynanacağını öğrenince çok heyecanlanmıştık. Kayseri'de oynayacak ülkeler arasında Türkiye'nin de Amerika'nın da olmadığını öğrenince biraz hayal kırıklığı yaşasak ta oğluşumun bu önemli olaya bizzat şahitlik etmesini istedi babası.

Grubun en iddialı maçı olan Sırbistan-Arjantin maçını izlediler geçen perşembe.

Oğlumun bu suratsız hali tuttuğu takımın geride kalmasıymış, bilginize..

Bu da basketçi oğluşum. Bu kadar olmasa da İnşallah uzun boylu bir delikanlı olur.

Bunlar da gösteri yapan dansçılar. Sanırım erkeklerin maçlardan daha fazla ilgisini çektiler.

Telefon kulübeleri bile şampiyona konseptine uymuş. Kulübenin üzerinde ülkelerin önemli binaları var.

Bu da takımımızın maskotu Van kedisi. Bence çok yerinde bir seçim olmuş.

Kayseri'deki maçlar sona erdi ve şuan ülkemiz çeyrek finalde ancak sizlerle oğluşumun basketbol macerasını paylaşmaya şampiyona bitmeden ancak fırsat bulabildim.

Milli takımımıza başarılar diliyoruz.

Umarız bize şampiyonluğu da yaşatırlar.

Neden olmasın?

İYİ BAYRAMLAR

2010-09-09T15:03:00.000+03:00

Ramazan geliyor, sıcaklarda ne yapacağız derken Ramazan bitti de bayrama bile ulaştık. Şükürler olsun.

Yüce Rabbim sağlıkla, afiyetle, sevdiklerimizle gelecek sene de Ramazan'a ve bayrama ulaştırsın bizi İnşallah.

Hepinizin Bayramı Mübarek Olsun !

Bayram yazıma klasik bir bayram fotosu eklemektense benim hayatımın şekerlerini sizinle paylaşmak istedim.

Bu bayramı Ankara'da geçirdiğimiz için biz arefe gününden bayramlaşmamızı gerçekleştirdik, büyüklerimizin ellerini öptük.

Oğlum, koca bir delikanlı olduğu için, bayramlıklarını giymeye ikna olmadı ancak kızımın kombinine dikkat lütfen!

Kızımın tişörtünü (ki bayıldım benim giyesim geldi) ve babetleri annaannesi Zara'dan almış. Slim fit kotunu da ben pazardan alıp, kombinledim. Tam bir genç kız olmamış mı, sizce de?

Ramazan ve Ankara'ya yolculuk için hazırlığımızın telaşından geçen cumartesi yani 4 Eylülde kutladığımız babişkomun doğumgününden bahsedememiştim size.

Çok lezzetli bir pasta ve herkesin birbirinden habersiz alıdığı dört farklı tatlı çeşidiyle ve tabiki annemin eşsiz iftar sofrasıyla deliler gibi yiyerek kutladık canım babamın doğumgününü.

Babacığım biraz geç de olsa tekrar iyi ki doğdun!

İyi ki benim babamsın!

Seni çoooook seviyorum!

Yüce Rabbim Seni başımızdan eksik etmesin İnşallah.

Sağlıklı, mutlu, huzurlu, evlatlarınla, torunlarınla ve tabi ki sevgili eşin, biricik annemle daha nice yıllar yaşa!

Hepinize tekrar iyi bayramlar.

KADİR GECENİZ MÜBAREK OLSUN

2010-09-05T23:07:00.000+03:00

Bu benim sizlerle paylaştığım 100. yazım. Kadir Gecesine denk gelmesi ayrıca güzel oldu.

Ramazan ayının koşuşturmacasından, kısa bir seyhatten ve net bağlantımla ilgili problemlerden dolayı bir süredir yeni bir şeyler yazamadım. Aslında pek çok şey birikti ancak sanırım bir süre daha bekleyecekler.

Malum birkaç gün sonra bayram. Bayramla birlikte benim ve ailem için de yeni bir dönem başlıyor. Geçen sene mesleki bir sınava girip kazanmıştım. Bu mesleği yapabilmem için üç aylık bir kursa katılmam gerekiyor. Bu sebeple üç ay Ankara'da olacağım.

Beni tanıyan herkes Ankara sevdamı bilir. Sizlerle de yazılarımda paylaşmıştım. Hayatımın en güzel dört yılını, üniversite yıllarımı yaşadığım şehir Ankara. Bunca yıl sonra bir süreliğine de olsa Ankara'da yaşamak çok heyecan verici. Ancak okulların açılıyor olması sebebiyle oğluşumu annannesi ve büyükbabasına emanet edeceğim. Elbette hafta sonları görüşeceğiz ama yine de aynı şehirde olamayacağımızı bilmek beni çok tedirgin ediyor.

Kalbimin yarısını oğluşumla bırakıp gideceğim Ankara'ya. Hep bir yanım eksik kalacak. Neyseki sayılı gün çabuk geçer.

Anlayacağınız bir süre Ankara'dan bildireceğim sizlere.

Bayramla birlikte bu şehirden ayrılan bir aile daha olacak, sevgili arkadaşım Özge ve ailesi İstanbul'a taşınıyorlar. Bizim gibi geçici bir süreliğine de değil tamamen taşınıyorlar. Böylece müthiş arkadaş grubumuzdan biri daha eksilmiş olacak.

Özge'ciğim eksikliğini hissetmemem mümkün değil. Seni çoook özleyeceğim.

Çat kapı ziyaretlerini, kahve keyiflerimizi, şen kahkahalarını, çılgınlıklarını, dünyayı umursamayan neşeni çok özleyeceğim. Kafam bozulduğunda arayıp bana kahve yapar mısın diyemeyeceğim artık sana.

Ama olsun, sen ailenle mutlu ol huzurlu ol da nerede olursan ol. Biliyorum ki gönlün bizimle olacak, bulduğun her fırsatta kaçacaksın yanımıza eminim.

Neyse ki o muhteşem yazlık evini aldın da her sene yazları burada geçirmeye devam edeceksin.

Allah yolunu açık etsin. İnşallah Yüce Rabbim iyi insanlarla karşılaştırsın seni.

Seni çok seviyoruz.

Bunca aradan sonra ne çok özlemişim yazmayı.

Herkesin Kadir Gecesi Mübarek Olsun.

Gönlünüz sevgiyle, gözleriniz gülücükle, günleriniz huzurla dolsun.

Dualarınız kabul bulsun.

Şimdiden İyi Bayramlar.

Hep birlikte huzurla, hayırla, sağlıkla, mutlulukla gelecek sene Ramazan'a ulaşmak dileğiyle.

Herkese selamlar.....

AY DEDE EVİN NEREDE?

2010-08-24T23:50:00.006+03:00

Ay Dede bizim evde her gün ismi geçen yakın ve çok sevilen bir aile dostu gibi. Oğlum da bu yaşlardayken bayılırdı, şimdi kızım da havanın kararmaya başladığını farkettiği an, o küçücük kafasını göğe kaldırıp dakikalarca Ay Dede arıyor. O gün henüz görüş alanımızda değilse başlıyoruz şarkı söylemeye:

Ay Dede

evin nerede?

iki taşın arası

yağ getir bal getir

ben yiyim sen bak

senin adın tombak!

Sonra tekrar arıyoruz Ay Dede yi hala yok, bu sefer meraklı gözlerle soruyor:

Anne, Ay Dede nerede? Uyuyor mu? Evine mi ditti?

Nedendir bilmem, ayın bir sempatisi var. Bu yüzden de çok kullanılan bir figür.

Çok yakın bir zamanda kuzenim in bir bebeği olacak. Yeni evli çiftimiz de aileler de bebek için çok heyecanlı. Ben de bir kapı süsü yaparak hazırlıklara katkı da bulunmak istedim. Daha önceki kapı çelenklerinden farklı bir şeyler yapmak istedim. Anneciğimin önerisiyle mavi beyaz bir aydede tasarladık.

Çok başarılı fotoğraflar çekememişim ne yazık ki, ama bence şık ve değişik oldu.

Tabi tüllerle süslenmiş bir kapıda, bir de içine oturtacağımız bebek veya ayıcık eklenince çok daha şık görünecek.

Anne ve babasının bebeklerine hayırla kavuşmaları dileğiyle.

EVCİL HAYVAN ALMAK YADA ALMAMAK ???

2010-08-20T17:49:00.000+03:00

Bütün çocuklar mı hayvan delisi yoksa benimkiler mi fazla seviyor hayvanları bilemiyorum. Neredeyse börtü böceği bile evlat edinip evimize alacağız. Oğlum yıllardır bir köpek sahibi olma hayalleri kursa da evin içinde bir köpeği mümkün değil kabul edemeyeceğimden vazgeçti bu sevdadan. Neyse ki dayımız bahçeli evine taşınmasının ardından bir de köpek edindi de böylece bizimkiler de köpek özlemlerini biraz olsun giderdiler.

Ama kendi hayvanlarına sahip olmaktaki ısrarları sona ermedi. Bir pazar günü benden habersiz annaanneleri ve büyükbabalarını da ayartıp evcil hayvan satan bir dükkana gitmişler.

Kızım içeri girer girmez yavru bir tavşanı kucaklayıp, bir daha da bırakmamış.

Oğlum da kendine bir muhabbet kuşu seçmiş.

Kuşumuz fıstık yeşili olduğu için adı Fıstık oldu. Kuşumuzun fotoğraflarını başka bir makineyle çektiğim için burada yok.

Tavşanımızın adı ise Şeker oldu. Ama ne şeker... Zavallı tavşancık sürekli kucakta. Hele ilk günler merakından kızım çekiştirmediği yerini bırakmadı hayvanın. Aynı günün akşamı elinden zorla alıp geri götürdüm ama geri almadılar maalesef.

Zamanla tavşan kızıma, kızım da tavşanıma alıştı neyseki. Ama bu süre içinde pek çok macera yaşadık.

Mesela tavşanın ilk defa çiş yaptığına şahit olan kızım önce ağladı sonra da tavşanı kucaklayıp klozete koştu. Son anda yetişmesek hayvancağızı klozete atacakmış, çişini oraya yapmayı öğrensin diyeymiş.

Artık uykusu geldi hadi yuvasına götürelim tavşanı dediğimizde ninni söyleyip, kucağında sallamadan bırakmıyor Şeker'i. O da gerçekten uykusu geldiğinden mi yoksa kızımdan bezdiğinden mi hemen kapatıveriyor gözlerini.

Tamam çok sevimliler, çocukların hayvanları sevmesi, onlarla vakit geçirmesi de çok güzel ama sorumlulukları, temizlikleri, bakımları epeyce zor.

Bilemiyorum, evcil hayvan almalı mı almamalı mı?

BİRLİKTE NİCE YILLARA

2010-08-19T00:54:00.000+03:00

Dostlarla kutlanan doğum gününün ertesinde asıl doğum günü olan 15 Ağustos ta eşimle birlikte başbaşa bir iftar yemeğiyle kutlamamızı yaptık.

Erciyes'in eteklerinden Ali Dağ'ı

Boğaz manzaralı olmasa da muhteşem bir doğa manzarası olan ve daha da önemlisi Erciyes Dağı'nın eteklerinde konumlandırılmış olmasından dolayı son derece serin akşamların yaşandığı şık bir restoran seçtim.

Pek seçilemese de bu da hemen iftar öncesi kuşbakışı Kayseri manzarası

Şıklığı, manzarası, muhteşem havasının yanısıra yemekler de enfesti.

Üstelik işletme bunlarla da yetinmeyip çok hoş bir Ramazan programı hazırlamış.

Fasıl grubu ardından semah gösterisi ve final de gölge oyunu sahnelendi.

Özel günlerde başbaşa yemek yemeyi adet edindiğimizden bu sefer de çocukları annaannesi ve büyükbabasına emanet etmiştik. Ancak programı görünce babalarının da benim de çocuklarımız olmadan içimize sinmedi. Ramazan bitmeden bir kere de onlarla bu keyifli iftar yemeğini tekrarlamaya karar verdik.

Yemeğin ardından ailelerle birlikte tekrar bir kutlama yapıldı.

Bu sefer pastamızı eşimin babası hazır almıştı. Uğur böceği pastamız amacına ulaşıp çocuklar, özellikle de kızım tarafından çok ilgi gördü.

Bu ikinci pasta kesme töreniyle bu seneki 15 Ağustos kutlamalarımız sona ermiş oldu.

İnşallah daha nice yıllar hep beraber sağlık, huzur, mutlulukla doğum günleri kutlamayı kısmet etsin Yüce Rabbim.

Biraz geç de olsa bir kere daha iyi ki doğdun canım sevgilim.

İyi ki varsın.

Hiç şüphem yok ki annen seni benim için doğurmuş. Senden başkasıyla mutlu olamazdım.

Ve ben de senin için, seninle bu dünyada varım.

Çocuklarımızla, ailelerimizle, sevdiklerimizle daha nice yıllar mutlu kalmak dileğiyle...

Seni Çok Seviyorum

15 Ağustos ayrıca canım arkadaşım Hayriş'imin de doğumgünü. Buradan bir kez daha 'iyi ki doğdun Hayriş'im'

KIRK BİR KERE MAŞALLAH

2010-08-17T18:31:00.001+03:00

15 Ağustos sevgili eşimin doğumgünüydü. Her sene olduğu gibi bu sene de arka arkaya birkaç gün sürdü kutlamalarımız.

Doğum günümüzün bir gün öncesinde, sevgili arkadaşım Gonca bizi iftar yemeğine davet etmişti.

Bu fırsatla dostlarımızla da bir kutlama yapmak amacıyla doğumgünü pastamızı yapıp gittik, iftar yemeğine.

Çok sade beyaz kremalı, pembe kekli pastamızın üzerini gerçek güllerle süsledim. Bahçemizdeki güllerin zamanı geçmek üzere olduğu için pek iç açıcı bir görüntü elde edemedim ama pastaya romantik bir görüntü vermeyi başardım sanırım.

Güllere gelince aylık bir düğün dergisinde,çok şık bir düğün pastasının üzerinde görmüştüm.Yapılışını bir köşeye yazmıştım, kısmet kocacığımın doğumgünü pastasınaymış. Nasıl yaptın derseniz: Gülleri güzelce yıkayıp yumurta akına ve şekere bulayıp çok düşük ısıda fırında kuruttum.

Tabiki güller sadece görsel amaçlı, lezzete bir katkıları yok. Ancak gülün reçeli yapıldığına göre, sanırım güller de yenebilir. Tadı nasıl derseniz, hiçbir fikrim yok.

Biz bir zamanlar sadece sekiz kişiydik

İşte bu da yaklaşık on yılın sonunda ulaştığımız resim

Sekiz şeker çocuğun katılımıyla toplam on altı kişiyiz artık

Gonca'cığımın harika yemekleri, bahçenin huzur dolu atmosferi, dostların sıcak muhabbeti ve çoluk çocuk hepberaber yaptığımız doğumgünü kutlamasıyla unutulmayacak bir iftar yemeğiydi.

Molu Ailesi herşey için teşekkürler.

Bunlar da bizim şimdiden camlara tırmanmış cadı kızlarımız

sırasıyla Ecesu-Burcu-Didem

bir tek en küçüğümüz Ceyda mız eksik

O da bir ayaklansın cadı grubuna katılacak

HÜZÜNLÜ GRİNİN HAVAİ PEMBEYE AŞKI

2010-08-13T00:51:00.000+03:00

Pembeye olan tutkulu aşkımdan defalarca kez söz etmiştim. Evimin oturma odası pembe ve yeşil, antresi pembe ve mor ve salonum pembe ve krem...Sanırım bu kadarı bile pembe aşkımın boyutlarını anlatmaya yeter.

Tabi kıyafetlerimin de çoğu pembe ağırlıklı idi ta ki annem ve arkadaşlarımdan sonra eşim de artık pembe dışında renkler de kullansan mı acaba diyerek nazikçe beni uyarana dek.

Bu uyarıyla öyle bir renk arayışına girdim ki, ortaya rengarenk kıyafetler çıktı.

Ancak bu sefer de pembeyi ihmal ettiğimi farkettim. En son Betty Boop tişörtüm pembeymiş.

Aceleten pembe kumaş arayışına girip kendime pembe ve griyle bir kombin tasarladım.

Pembe bence her renkle kullanılabilir ancak her ton pembenin her ton griyle inanılmaz bir uyumu var. İşin içine bir de gümüş gri girince bence çok şık bir kombinasyon ortaya çıkıyor.

Gömlek için oldukça emek harcadım. Bu volanlı gömleklere belki siz de rastlamışsınızdır. Gömlek patı boyunca uzayan volan göğüste bir güle dönüşüyor. Bence harika bir tasarım.

Ben bu tasarıma farklı bir yorum katıp volanı pembe ve gümüş gri olarak iki renkli yaptım.

Kollara da ayrıca dikkat.

Tabiki her kombin de olduğu gibi en önemli parça olan ayakkabılarıma da ayrıca dikkatinizi çekerim.

Evet aylar sonra yepyeni bir pembe kıyafetim oldu, çok mutluyum.

Herkese mutlu haftasonları...

KARŞINIZDA MOR KOMBİNİM

2010-08-12T00:49:00.000+03:00

En yeni takıntım renkli pantolonlardan size bahsetmiş, turkuaz kombinimi de sizinle paylaşmıştım.

Yeni pantolonum mor.

Aslında aklımdaki çok farklı bir renkle kombinlemekti, mesela pembe, sarı, kırmızı yada yeşil.

Ancak pantolonu dikince renk bana çok parlak geldi ve başka bir iddialı renk kullanmaya cesaret edemedim.

Pantolonumla kullanabileceğim birşey ararken farkettim ki ben mor tonlarında amma çok kıyafet dikmişim.

İşte bunlardan birkaçı. Bana sorarsanız ilk fotoğraftaki kombin en şık oldu.

Sizce?

HOŞGELDİN YA ŞEHRİ RAMAZAN

2010-08-11T00:17:00.000+03:00

Hoşgeldin Ramazan...

Bereketinle, hayrınla, sevincinle, hikmetinle....

Elin, kolun dolu geldin.

Kimbilir bu sene kimlere ne güzellikler, ne hayırlar getirdin.

İnşallah biz de o şanslı kullardan oluruz, en çoğundan nasipleniriz Ramazan'dan.

Daha önce de bahsetmiştim, yılın en çok sevdiğim dönemidir Ramazan.

Benim için huzur, sabır, sükunettir,

aile, dostluk, sevgidir,

yardımlaşma, paylaşmak, paylaştıkça çoğalmaktır,

benim için şölen, bayram, kutlama,

bedenen, ruhen arınmaktır Ramazan.

Artık her gün özenle, sevgiyle, sabırla kurulmuş sofralar bekler bizleri,

aileyle, dostlarla zenginleşen akşamlar misafir eder.

Bu sene Ramazan çok kıymetli diyorlar.

Malum günler uzun, hava sıcak...

Kıymetini bilelim o zaman,

hakkını verelim...

Herkese hayırlı Ramazanlar !

TURKUAZ KOMBİNİM

2010-08-05T23:03:00.001+03:00

Nerede ne zaman gördüm de aklıma takıldı bilmiyorum ama uzun süredir turkuaz bir pantolon dikmek istiyordum.

Ama ne yazık ki bir türlü turkuaz renkte pantolonluk kumaş bulamıyordum.

Geçenlerde renk renk pantolonluk kumaşlar buldum. Tabi hemen önce turkuaz sonra da bir kaç farklı renginden aldım.

Turkuaz pantolonumu, kumaşı eve getirir getirmez diktim.

Üzerine kombinlediğim siyah bluz ise yine Burda dergisinden aldığım bir model.

Modeli aslında asimetrik tek omuz ancak diğer omuza da büzgülü bir parça koyarak hem rahat kullanım hem de orjinallik sağlamışlar. Bu yaz için en favori modelim diyebilirim. Bu modeli kullanarak tasarlanacak bir kaç kıyafet daha var aklımda.

Ayakkabılar ve kolye 'Jeunne&Belle'in indiriminden.

Renkli pantolonlarımı dikmeye devam edeceğim.

Sırada mor ve sarı var.

Üstelik üst kombinleri için de zıt renkler kullanmayı düşünüyorum.

Herkese serin günler dileğiyle....

STRAPLEZ ELBİSE

2010-08-03T23:36:00.000+03:00

Sıcak sıcak sıcak......

Sanki hiç bu kadar sıcak olmamıştı!

Bütün bir yazı of demeden geçirdiğimiz evimiz bu sene ateş topu adeta.

Bu sebeple devamlı gezme modundayız, nereyi serin bulduk oradayız.

Çok fazla evde oturamadığımdan, yeni şeyler tasarlayıp paylaşamıyorum sizlerle.

Zaman buldukça dikiş dikiyorum.

Sizi bilmem ama ben straplez elbiseleri, bluzları çok seviyorum. Mesela son yıllarda aldığım bütün mayoları straplez almışım. Bu sene tatil için valizimizi hazırlarken farkettim.

Her ne kadar straplez için uygun geniş omuzlarım olsa da maalesef kas değil ama yağlardan oluşan pazularım var. Bu sebeple giyemiyorum straplez.

Burda dergisinin Temmuz sayısında çok şık bir elbise modeli görünce dayanamadım. Yakışmasa da, bir straplez elbisem olsun diyerek bu elbiseyi diktim.

Elbisenin kumaşını kayınvalidem vermişti. Tahminimce çok eski bir kumaş.

Elbisemi dış mekanlarda da rahatça giyebilmek için üzerine beyaz penyeden kısa bir ceket diktim. Modeli tamamen benim tasarımım.

Ayakkabılara gelince, birkaç yıl önce İstanbul'da Kadıköy Pazarından almıştım.

Yaklaşık 50 TL gibi bir fiyata komple bir kıyafet yaptım.

Askıda çok da anlaşılmıyor ama fena olmamış değil mi?

TERS YÖNDE OLAN BEN MİYİM?

2010-07-30T01:27:00.000+03:00

Hiç yanlış yöne gidiyormuş hissine kapıldığınız oluyor mu? Herkesin, her şeyin üstünüze üstünüze geldiği , herkes yanlış yönde olamaz ya, ben ters yöndeyim galiba dediğiniz oluyor mu?

Ben o kadar sık yaşıyorum ki bu hissi. Durup defalarca kontrol ediyorum, evet doğru yöndeyim diyorum ama bütün dünya üstüme yürümeye devam ediyor.

Yanlış bildiklerim, başkalarının doğrusu...

Doğrularım başkaları için anlamsız...

Akıntıya karşı kürek çekmekten yorulup, kendinizi suyun akışına bırakmak istediğiniz oluyor mu?

Vazgeçip bütün çabalarınızdan, hayatın içinde kaybolmak....

Koparıp duyarlı damarınızı duyarsızlığın tembel kollarına yaslanmak,

zihninizde biriktirdiklerinizi silip, cahilliğin huzuruna ulaşmak.....

Bugün çok yorgunum galiba hem de çok...

Huysuzluğum, karamsarlığım hepsi yorgunluktan.

Güzel bir uyku herşeyi halleder.

İyi Geceler

Tatlı Rüyalar

SICAKLA SAVAŞMAK

2010-07-28T00:41:00.002+03:00

Sıcak çoook sıcak......

Daha da sıcak olacak.....

Artık sıcakla savaşıyoruz resmen.

Serinlemek için ne yapsak, ne yesek, nereye gitsek...

Günün en önemli sorunu sıcak!

Bugün canım kocacığım yine üzerinden buharlar çıkarak döndü eve. Bütün günün yorgunluğu sıcağın eziyetiyle birleşince dayanılmaz oluyor haliyle.

Canım'ı serinletmek için birşeyler hazırlayayım derken ortaya bu kavun kasesi çıktı.

Evde olan malzemelerle, bir dakikada hazırlandı.

Elbette daha farklı malzemelerle (mesela benim ev kurabiyelerimle) daha şık sunumlar da yapılabilir.

Belki görüntüsüyle sizi de serinletir yada sevdiklerinizi serinletmek için ilham verir diye düşünerek sizlerle paylaşmak istedim.

Afiyet Olsun !

TERASIMIZIN SON HALİ

2010-07-27T00:12:00.000+03:00

İşte projemizin bütün ürünlerinin bir arada kendi yerlerindeki görüntüleri.

Bu arada 'minik' yuvarlak yastıkların yapımını istemiş benden. Aslında oldukça kolay ancak yazıyla anlatabilirmiyim bilemiyorum. 45x125cm ölçülerinde düz renk kumaştan bir dikdörtgen kesiyoruz. Kısa kenarlarından kumaşı birleştirip dikiyoruz. Uzun kenarları büzüyoruz. Bu büzülen kenarlar yastıkların orta kısmı oluyor. Desenli kumaştan 10 cm çapında iki daire kesip, büzülen kenarları bu yuvarlakların etrafına dikiyoruz. Yastığı elyafla doldurduktan sonra son olarak pofuduk görüntü verebilmek için, ortadaki yuvarlakların etrafını büyük bir iğneyle yastığın içinden geçerek karşılıklı dikiyoruz.

Anlatılanla insanın gözünde canlandırması biraz zor ama ne yazık ki elimden gelen ancak bu.

Herkese mutlu salılar ....

BERAT KANDİLİNİZ MÜBAREK OLSUN

2010-07-25T23:45:00.000+03:00

Bugün mübarek üç ayların ikinci ayı olan Şaban ayının 15. günü yani Mübarek Berat Kandili. Böylece üç ayların ortasına erişmiş bulunuyoruz.

Ramazan ayına kavuşmaya sadece onbeş günümüzün, Mübarek Kadir gecesine de kırk günümüzün kaldığının habercisi olmak dışında çok önemli bir gün bugün.

Geçtiğimiz yılın muhasebesinin yapıldığı, gelecek yılın planlandığı gün.

Gelecek yılın önemli olayları bugün planlanmaya başlar ve Kadir gecesi sonuca bağlanırmış.

Bu gecede Yüce Rabbim büyük günahlar harici af dileyen herkesi affeder, içten dileyen herkese dileğini nasip edermiş.

Hepimizin bildiği gibi; geçmiş yılın hesabı, gelecek yılın planlanması dışında, benim de yeni öğrendiğim bir özelliği daha varmış bu gecenin. Kuran'da da bildirilmiştir ki Kuran bu gecede dünyaya indirilmiş, Kadir gecesinde de Sevgili Peygamberimize indirilmiştir.

Bu kadar önemli bir geceyi israf etmeyin. Size yılda bir kez sunulan bu şansı boşa harcamayın. Önünüzdeki bir yılı belirleyecek bu geceyi, hatta bugünden itibaren bayrama ulaşana kadar her geceyi elinizden geldiğince dolu dolu geçirin.

Tam bir teslimiyetle dileyin, dua edin.

Kendi adıma benim bu geceden beklentim çok.

İnşallah ben de, sevdiklerim de, sizler de berat edenlerden oluruz bu gece.

Herkesin Berat Kandili Mübarek olsun.

VE SON ÜRÜNÜMÜZ RUNNER

2010-07-21T00:07:00.000+03:00

Bu da teras projemizin son ürünü runner.

Runnerın bir yüzünü düz pembe kumaştan diğer yüzünü ise desenli kumaştan tasarladım.

Böylece iki farklı kullanım seçeneği olabilecek.

İki ucuna pembe ve yeşil tonlarında boncuklarla püskül yaptım.

Bu runner teras projemizin son parçasıydı. Bütün parçaları yerlerine yerleştirilmiş olarak fotoğraflayıp sizinle paylaşacağım.

Böylece bu projeyi tamamlamış oldum. Gerçi bir iki ufak parça daha var aklımda ama genel olarak tamamlanmış sayılır.

Emeği geçen herkese teşekkürler.

Canım kardeşim ve sevgili eşi de çok mutlu günlerde güle güle kullansınlar.

TERAS PROJESİNİN YENİ ÜRÜNLERİ

2010-07-20T00:19:00.000+03:00

Bunlar da pembesinden yeşilin yastıklarımız. Terastaki rattan oturma grubunu süslemek üzere tasarlandılar.

Sıradan yuvarlak yastıklar yapmak yerine daha pofuduk bir görüntü versin diye, biri pembe biri yeşil büzgülü yastıklar tasarladım.

Fillerimize arkadaş olsun, konsepti tamamlasın diyerek bir de fil yastık tasarladım. Fil yastığımızın bir tarafı pembe bir tarafı yeşil kumaştan dikildi. Böylece iki farklı kullanım seçeneği olur diye düşündüm.

Desenli kumaşımızla da küçük dikdörtgenler şekline iki yastık daha tasarladım.

Yastıklarımızın içini elyafla doldururken yine sevgili kızım ve oğlum bana yardımcı oldular. Birbirleriyle yarışa girip öyle bir doldurmuşlar ki elyafın bir kısmını geri çıkardık. Heryer ve herşey elyaflandı ama ne yapalım olacak o kadar.

Yastıklara son dokunuşları da sevgili anneciğim yaptı.

Emeği geçen herkesin eline sağlık. Sahipleri de güle güle kullansınlar İnşallah.

Teras projemiz bitti sanmayın, devam edecek.....

BAY FİL VE BAYAN FİL

2010-07-19T00:10:00.000+03:00

Kardeşim ve eşinin yeni evlerinin terasını süsleme projemden bahsetmiştim sizlere. Bu projeyle meşgul olduğum için geçen hafta çok fazla bir şey yazamamıştım.

İşte teras projemizin ilk parçaları saksı filler.

Yukarıda gördüğünüz saksıları ev sahiplerimiz kendileri seçip almışlar. Saksılar ham çömlek halindeydi. Filleri teraslarına yerleştirecekleri için terasın pembe-yeşil konseptine uygun olarak süsledik.

Kaplumbağaları sadece gümüşe boyamakla yetindik.

Bahçenin içine yerleştirecekleri sepetleri ise sadece vernikledik.

Fillerimizin ikisini de gümüş renge boyayıp, Bay ve Bayan fil olarak tasarlamaya karar verdik. Bayan fil için pembe-yeşil tonlarında bir kolye ve halhal yaptım. Gözlerine de yeşil boncuklar yapıştırdık. Bayan fil yeşil gözleriyle alımlı bir fil hatun oldu.

Bay fil haliyle daha sade oldu. Gözleri için beyaz inciler kullandım, boynuna da gümüş renkli kurdeleden papyon niyetine bir fiyonk yaptım.

Fillerimizi de, sonraki günlerde sizinle paylaşacağım diğer parçaları da sadece ben yapmadım, bir ekip çalışmasının ürünleridir.

Buradan sizlerin huzurunda ekip arkadaşlarıma teşekkür etmek istiyorum.

Filleri boyarken minicik elleri ve minicik fırçalarıyla bana yardım eden sevgili oğlum ve kızıma,

boyama işinin büyük kısmını bitiren ve içlerine çiçekleri elleriyle diken babişkoma,

tabi ki bütün tasarıma eşsiz fikirleriyle yön veren canım anneme

çooook teşekkürler.

Teras projemizin diğer parçaları bir sonraki yazıda....

Bizi izlemeye devam ediniz lütfen !!!

APARTMAN DAİRESİ Mİ BAHÇELİ EV Mİ ???

2010-07-15T11:41:00.001+03:00

Canım kardeşim ve sevgili eşi bahçeli bir ev aldılar. Geçen sene nisan ayında evlendiklerinde bir apartman dairesi almış, aylarca da dekorasyonuyla uğraşmışlardı. Kardeşimin mühendis eşinin de mimar olduğunu belirtirsem sanırım uğraşlarının boyutunu anlarsınız. Epeyce emek vermişlerdi evlerine.

Bahçeli bir ev olasılığı ortaya çıkınca tereddütsüz vazgeçtiler evlerinden ve neredeyse bir hafta içinde taşınıverdiler yeni evlerine.

Bu aralar yeni projem onların teraslarını süslemek. Proje de pek çok tasarım var. Kafamdakilerin ne kadarını gerçekleştirebilirim bilmiyorum ama yakın zamanda sizlerle de paylaşacağım.

Tasarımlardan çok bu aralar zihnimi meşgul eden başka şeyler de var.

Biz evlendiğimizden bu yana yani onbir yıldır aynı evde yaşıyoruz. Bizim için yeterince konforlu olan, ayrıca güzel bir manzarası olan bir apartman dairesi. İki çocuğumuz da bu eve doğdu. Çok güzel anılar var her köşesinde. Doğumgünleri, çocuklarımızın ilk adımları, dostlarla paylaşılan yılbaşı kutlamaları, kahkahalar...

Sadece dört duvar aslında ama ...

Ben mi çok duygusalım ???

Benim için sadece bir ev değil anlayacağınız.

Ama onbir yılın sonunda eskidi elbet iyi bir tadilata ihtiyaç var. Küçük kızımdan dolayı tadilatı biraz daha ertelediğimizden ve ufak tefek dokunuşlarla evime yenilik yapmaya çalıştığımdan bahsetmiştim size.

Aslında son bir yıldır evimize tadilat yapmak mı daha mantıklı yoksa yepyeni bir eve sahip olmak mı tartışması yaşıyoruz kendi aramızda. Yeni bir ev olacaksa da, çocuklarımızın mutluluğu için bahçeli bir ev olmalı diye düşünüyoruz.

Ama bir yıldır ben ne evimden vazgeçebiliyorum ne de bahçeli ev konusunda bir karara varabiliyorum.

Yaş almanın etkilerinden biri de bu işte. O kadar çok detayı düşünüyorsunuz ki karar vermek çok zor oluyor. Bizim yeni evliler akıllarında bile yokken bir anda karar verip bir haftada taşınıverdiler. Biz hala kararsızız.

Apartman dairesi ve bahçeli evin avantajları ve dezavantajlarını alt alta yazıyorum, kıyaslıyorum... Birini diğerinden öne çıkaramıyorum.

Sizce ???

Apartmanda yaşamak mı ?

Bahçeli ev mi?

İŞTE TASARIM AYAKKABILARIM

2010-07-14T00:19:00.000+03:00

Profilimi okuduysanız kendi ayakkabılarımı hatta mobilyalarımı da kendim tasarlamak istediğimden söz etmiştim.

Zaman zaman eşime şöyle bir koltuğumuz olsa, şöyle bir sehpamız olsa dediğimde, senin hayalindeki eşyayı nasıl bulalım, en iyisi sana bir marangozhane kuralım diyerek takılır bana.

Marangozhane için daha epey beklemem gerekli ama ayakkabı tasarımı için kolları sıvamaya karar verdim. Burda dergisinin temmuz sayısında bir ayakkabı süsleme örneği vardı.

Benim de dolabımda yıllardır giymediğim, artık gözden çıkardığım siyah bir ayakkabı vardı. Alırken de çok fazla para vermemiştim. Dolayısıyla içimden geldiği gibi süslemekte bir sakınca görmedim.

Yapılışına gelince; rugan deriden üç farklı boyda 4 er tane yuvarlak kesiyoruz.

Her yuvarlak parçayı fotoğrafta gördüğünüz gibi önce ikiye sonra dörde katlayıp, ortasından el dikişiyle sabitliyoruz.

Diktiğimiz derileri istediğimiz gibi sıcak silikonla ayakkabıya yapıştırıyoruz.

Ben sadece ayakkabını arka kısmına yarım çiçek görüntüsü verecek şekilde yapıştırmayı tercih ettim.

Bir de taş eklemeyi düşünmüştüm ama ayakkabı bu haliyle de yeterince kokoş oldu.

Benim için bile kokoşluğunda bir sınırı var.

Sizce nasıl olmuş?

Bu aralar değerli yorumlarınızı esirgiyorsunuz benden. Betty Boop tişörtüme bile tepki vermediniz.

Koyu renk fonun gözü yorduğu yönündeki eleştirilere kulak vererek blogun tasarımını da değiştirdim.

Bu konuda da yorumlarınız bekliyorum.

Hepinizi öpüyorum.

Mutlu Çarşambalar....

BETTY BOOP SEVDASI 2. PERDE

2010-07-12T00:14:00.000+03:00

tişörtümün yeni hali

Betty Boop 'a olan sevdamdan daha önce bahsetmiş ve yenilediğim tişörtümü sizinle 'BETTY BOOP SEVDASI' başlıklı yazımda sizinle paylaşmıştım.

O yazıda bir yenilenecek bir tişörtüm daha olduğunu anlatmıştım.

tişörtümün ilk hali

Bu tişörtü oğluşum bana doğumgünümde hediye etmişti. Bu sebeple çok kıymetli, vazgeçmem mümkün değil ama hem eskimişti hem de daralmıştı.

İlk tişörtümden sonra bu tişörtü de yenilemeye karar verdim.

Araya pek çok tasarım, dikiş, seyahat vs. girdi. Nihayet tişörtümü yenilemeye vakit bulabildim.

Buyurun Betty Boop sevdasında ikinci perde;

MİRAÇ KANDİLİNİZ MÜBAREK OLSUN

2010-07-08T00:05:00.000+03:00

Bugün Hicri takvime göre Recep ayının 27. günü yani Miraç Kandili.Mübarek üç ayların ikinci önemli gecesi bugün.

Ramazan ayına biraz daha yaklaştığımızın da müjdesidir benim için.

Miraç, Hz. Muhammed'in Mekke'den Kudüs'e oradan da göğe yükselmesidir. İman etmeyenler için olması mümkün olmayan bir olay, ama biz inananlar için kesin bir gerçektir. Bu yönüyle de imanın imtihanıdır bana göre.

Miraç kelime olarak merdiven de anlamına gelirmiş. İnsanoğlunun manevi yükselişinin anahtarı yani merdiveni verilmiştir bu gecede, yani namaz.

Bu yaşıma kadar namaz kılmayı bir türlü günlük yaşantısına sokamayan benim için bu gece çok özel. Her yıl niyet edip, bir türlü uygulayamadığım büyük kararımı hayata geçirip bu günden itibaren namaza başlamak istiyorum.

Siz de bu geceyi boşa geçirmeyin.

Dualarınızda beni de unutmayın.

Herkesin Miraç Kandili mübarek olsun !

KELEBEK AŞKINA

2010-07-07T00:34:00.001+03:00

Daha önce ayakkabı sevdamdan ve genelde önce ayakkabı alıp, daha doğrusu aşık olduğum ayakkabıyı alıp, o ayakkabıya uygun kıyafet tasarlamaya çalıştığımdan bahsetmiştim.

Aynı şeyi bu yukarıda gördüğünüz kolye için de yaşadım. Bu kolyeyi belki siz de MANGO mağazalarında görmüşsünüzdür. Ben gördüğüm an aşık oldum. Rengarenk, gösterişli, üstelik kelebekli...

Bu kolyeyi kullanmak için sarı bir gömlek canlandırdım gözümde.

İşte sarı gömleğim ve kolyem.

Yalnız henüz karar veremediğim bir şey var ki o da bu gömlek ne renk ayakkabıyla giyilir?

Sarı, çok fazla sarı olur.

Kırmızı, mavi, yeşil, beyaz veya krem .....

Sizce ?